Dabecja kantabryjska 'Alberta White' Daboecia cantabrica 'Alberta White'

Opis szczegółowy produktu

Dabecja kantabryjska 'Alberta White'  - zwarta, zimozielona odmiana dabecji kantabryjskiej o czysto białych kwiatach. Gatunek pochodzi z atlantyckiej części Europy Zachodniej, gdzie rośnie na kwaśnych wrzosowiskach i w otwartych siedliskach od Irlandii przez północną Hiszpanię aż po Portugalię. Odmianę 'Alberta White' wyhodował niemiecki hodowca Kurt Kramer, krzyżując odmiany 'Bellita' i 'Alba'. Siewkę wyselekcjonowano latem 2002 roku, a odmianę zarejestrowano w sierpniu 2003 roku. Rośnie wzniesiono i gęsto, w wieku dojrzałym osiąga około 30–40 cm wysokości i 40–60 cm szerokości. Drobne liście są zimozielone, skórzaste, jasno- do ciemnozielonych i błyszczące. Od czerwca do września na końcach pędów pojawiają się efektowne, zwisające kwiaty w kolorze czystej bieli, a pojedyncze korony osiągają około 12 mm długości. Ich baniasty do dzwonkowatego kształt jest charakterystyczny dla rodzaju Daboecia i prezentuje się wyraźniej niż drobniejsze kwiaty zwykłych wrzosów. Białe kwiaty dobrze odcinają się od zielonych liści i rozjaśniają wrzosowisko przez całe lato. Odmiana nadaje się na wrzosowiska, do ogrodów skalnych, żwirowych kompozycji z roślinami kwasolubnymi, na łagodne skarpy, na przód rabat oraz do pojemników. W niewielkiej grupie tworzy jasne, zimozielone obrzeże. Dobrze komponuje się z purpurowymi i różowymi wrzosami, niskimi rododendronami, pierisami, golteriami i zwartymi iglakami. Kwiaty odwiedzają pszczoły i inne drobne owady zapylające, a liście zachowują strukturę nasadzenia także zimą.

Uprawa:  Wybiera się stanowisko w pełnym słońcu lub w lekkim półcieniu. Słońce sprzyja gęstemu wzrostowi, dobremu drewnieniu pędów i intensywniejszemu wybarwieniu kwiatów lub pąków. W półcieniu rośliny rosną luźniej, słabiej kwitną i z czasem mogą się przerzedzać. Gleba powinna być lekka, kwaśna, przepuszczalna, próchniczna do piaszczystej, równomiernie umiarkowanie wilgotna, bez wapnia i bez długotrwałego zalewania. Odpowiednie pH wynosi około 4,0–5,5. Do zwykłej ziemi ogrodowej wprowadza się kwaśne podłoże do wrzosów, ziemię torfową, piasek i drobną korę sosnową. Ciężka gleba gliniasta wymaga rozluźnienia i drenażu, a gleba wapienna prowadzi do chlorozy i słabego wzrostu. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października. Przy sadzeniu jesiennym ważne jest podlewanie aż do zamarznięcia gleby. Bryłę korzeniową przed posadzeniem dobrze się nawilża, a rośliny sadzi się na tej samej głębokości, na jakiej rosły w pojemniku. Do uzyskania zwartego kobierca stosuje się 7–9 roślin na m², w pojemnikach zależnie od średnicy i pożądanej gęstości. Ściółka z kory sosnowej, igliwia lub zrębków pomaga utrzymać kwaśny odczyn, ogranicza parowanie i chroni płytki system korzeniowy. Nawożenie jest umiarkowane, wyłącznie nawozem do roślin kwasolubnych bez wapnia. Po zimie lub wczesną wiosną krzewinki lekko się przycina poniżej przekwitłej części, nigdy głęboko w stare, ogołocone drewno. Mrozoodporność dobrze zdrewniałych roślin wynosi około −20 do −25 °C. W pojemnikach bryła korzeniowa jest bardziej wrażliwa na przemarzanie i zimowe przesychanie, dlatego ważne są drenaż, osłonięte miejsce i kontrola wilgotności także zimą.

Autor: Kristýna | Rewizja: 11.08. 2026