Dabecja kantabryjska 'Andrea' Daboecia cantabrica 'Andrea'

Opis szczegółowy produktu

Dabecja kantabryjska 'Andrea'  - zimozielona odmiana dabecji kantabryjskiej o wyjątkowo intensywnej barwie kwiatów i zwartym, wzniesionym wzroście. Gatunek Daboecia cantabrica pochodzi z atlantyckich obszarów Europy Zachodniej, gdzie zasiedla kwaśne gleby wrzosowiskowe i otwarte stanowiska z wystarczającą ilością wilgoci i dobrym drenażem. Odmianę 'Andrea' wyselekcjonował Johannes van Leuven w niemieckim Geldern-Lüllingen w sierpniu 2007 roku spośród licznych siewek, a w 2009 roku została oficjalnie zarejestrowana. Nazwę otrzymała na cześć aktorki Andrei Sawatzki. Krzewinka rośnie gęsto, zwarto i wyraźnie wzniesienie, w wieku dojrzałym osiąga około 40–50 cm wysokości i około 40 cm szerokości. Liście są drobne, lancetowate, skórzaste, błyszczące i ciemnozielone. Kwiaty mają typowy zwisający, dzbaneczkowaty kształt, są głęboko purpurowe do czerwonofioletowych, a dzięki swojej wielkości prezentują się bardziej efektownie niż kwiaty zwykłych wrzosów. Główny okres kwitnienia przypada na lato i jesień, najobfitsze kwitnienie trwa od sierpnia do października. Kwiaty są źródłem pokarmu dla pszczół i innych zapylaczy. Odmiana nadaje się na wrzosowiska, skalniaki, rabaty z roślinami kwasolubnymi, niskie grupy nasadzeń i do pojemników ogrodowych. Intensywna barwa dobrze kontrastuje z białokwitnącymi wrzosami, jasnymi odmianami pierisów, niskimi rododendronami i ciemnym kamieniem. Zwarty pokrój pozwala także na sadzenie w rzędzie wzdłuż ścieżki lub na skraju przedogródka.

Uprawa:  Wybiera się stanowisko w pełnym słońcu lub w lekkim półcieniu. Słońce sprzyja gęstemu wzrostowi, dobremu drewnieniu pędów i intensywniejszemu wybarwieniu kwiatów oraz pąków. W półcieniu rośliny rosną luźniej, słabiej kwitną i z czasem mogą się przerzedzać. Gleba powinna być lekka, kwaśna, przepuszczalna, próchniczna do piaszczystej, równomiernie lekko wilgotna, bez wapnia i bez długotrwałego zalewania. Odpowiednie pH wynosi około 4,0–5,5. Do zwykłej gleby ogrodowej wprowadza się kwaśne podłoże do wrzosów, ziemię torfową, piasek i drobną korę sosnową. Ciężka gleba gliniasta wymaga rozluźnienia i drenażu, a gleba wapienna prowadzi do chlorozy i słabego wzrostu. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października. Przy sadzeniu jesiennym ważne jest podlewanie aż do zamarznięcia gleby. Bryłę korzeniową przed posadzeniem dokładnie się nawilża, a rośliny sadzi się na tej samej głębokości, na jakiej rosły w pojemniku. Na zwarty kobierzec przeznacza się 7–9 roślin na m², w pojemnikach odpowiednio do średnicy i pożądanej gęstości. Ściółka z kory sosnowej, igliwia lub zrębków pomaga utrzymać kwaśny odczyn, ogranicza parowanie i chroni płytki system korzeniowy. Nawożenie jest umiarkowane, wyłącznie nawozem do roślin kwasolubnych bez wapnia. Po zimie lub wczesną wiosną krzewinki lekko się przycina poniżej przekwitłej części, nigdy głęboko w stare, ogołocone drewno. Mrozoodporność dobrze zdrewniałych roślin wynosi około −20 do −25 °C. W pojemnikach bryła korzeniowa jest bardziej wrażliwa na przemarzanie i zimowe przesychanie, dlatego ważny jest drenaż, osłonięte stanowisko i kontrola wilgotności także zimą.

Autor: Kristýna | Rewizja: 11.08. 2026