Dabecja kantabryjska 'Angelina' Daboecia cantabrica 'Angelina'

Opis szczegółowy produktu

Dabecja kantabryjska 'Angelina' - zwarta, zimozielona odmiana dabecji kantabryjskiej z rodziny wrzosowatych. Gatunek pochodzi z atlantyckich obszarów Europy Zachodniej, przede wszystkim z Irlandii, północnej Hiszpanii, Portugalii i terenów przyległych, gdzie rośnie na kwaśnych, próchnicznych i dobrze zdrenowanych stanowiskach. 'Angelina' powstała w wyniku celowego krzyżowania u niemieckiego hodowcy Kurta Kramera. Krzyżowanie przeprowadzono w 2005 roku, siewkę wyselekcjonowano w 2010 roku, a odmianę zarejestrowano w 2013 roku. Tworzy gęstą, wzniesioną do lekko rozłożystej krzewinkę o wysokości około 30–40 cm i podobnej szerokości. Drobne liście są zimozielone, skórzaste, błyszczące i ciemnozielone, od spodu jaśniejsze. Od czerwca do października na końcach pędów pojawiają się zwisające, dzbankowate kwiaty w kolorze intensywnie różowym do rubinowego, wyraźnie większe niż kwiaty zwykłych wrzosów. Kwiatostany wznoszą się ponad liśćmi i tworzą długotrwały barwny efekt od początku lata do późnej jesieni. Kwiaty odwiedzają pszczoły, trzmiele i inne drobne zapylacze. W ogrodzie nadaje się na wrzosowiska, do ogrodów skalnych, przedogródków z roślinami kwasolubnymi, niskich grup oraz pojemników. Dobrze komponuje się z wrzosami, wrzoścami, pierisami, niskimi rododendronami, golteriami i innymi zwartymi krzewami kwasolubnymi. Przy nasadzeniu na większej powierzchni tworzy delikatne, zimozielone obrzeże, które pozostaje dekoracyjne także poza okresem kwitnienia.

Uprawa: Wybiera się stanowisko w pełnym słońcu lub w lekkim półcieniu. Słońce sprzyja gęstemu wzrostowi, dobremu drewnieniu pędów i intensywniejszemu wybarwieniu kwiatów oraz pąków. W półcieniu rośliny rosną luźniej, słabiej kwitną i z czasem mogą się przerzedzać. Gleba powinna być lekka, kwaśna, przepuszczalna, próchniczna do piaszczystej, równomiernie umiarkowanie wilgotna, bez wapnia i bez długotrwałego zalewania. Odpowiednie pH wynosi około 4,0–5,5. Do zwykłej ziemi ogrodowej wprowadza się kwaśne podłoże do wrzosów, ziemię torfową, piasek i drobną korę sosnową. Ciężka gleba gliniasta wymaga rozluźnienia i drenażu, a gleba wapienna prowadzi do chlorozy i słabego wzrostu. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października. Przy sadzeniu jesiennym ważne jest podlewanie aż do zamarznięcia gleby. Bryłę korzeniową przed posadzeniem dobrze się nawilża, a rośliny sadzi się na tej samej głębokości, na jakiej rosły w pojemniku. Do uzyskania zwartego kobierca stosuje się 7–9 roślin na m², w pojemnikach zależnie od średnicy i pożądanego zagęszczenia. Ściółka z kory sosnowej, igliwia lub zrębków pomaga utrzymać kwaśny odczyn, ogranicza parowanie i chroni płytki system korzeniowy. Nawożenie jest umiarkowane, wyłącznie nawozem do roślin kwasolubnych bez wapnia. Po zimie lub wczesną wiosną krzewinki lekko się przycina poniżej przekwitłej części, nigdy głęboko w stare, ogołocone drewno. Mrozoodporność dobrze zdrewniałych roślin wynosi około −20 do −25 °C. W pojemnikach bryła korzeniowa jest bardziej wrażliwa na przemarzanie i zimowe przesychanie, dlatego ważne są drenaż, osłonięte miejsce i kontrola wilgotności także zimą.

Autor: Kristýna | Rewizja: 11.08. 2026