Daboecja kantabryjska 'Andrea' Daboecia cantabrica 'Andrea'

Opis szczegółowy produktu

Wrzos irlandzki 'Andrea' – wiecznie zielony kultivar wrzosu irlandzkiego o uderzająco nasyconym kolorze kwiatów i zwartym, pionowym pokroju. Gatunek Daboecia cantabrica pochodzi z obszarów atlantyckich zachodniej Europy, gdzie zasiedla kwaśne gleby wrzosowisk i otwarte stanowiska z dostateczną wilgotnością i dobrym drenażem. 'Andrea' została wyselekcjonowana przez Johannesa van Leuvena w niemieckim Geldern-Lüllingen w sierpniu 2007 roku z obszernego siewu siewek, a w 2009 roku kultivar został oficjalnie zarejestrowany. Nazwę otrzymał na cześć aktorki Andrei Sawatzki. Krzew rośnie gęsto, zwarcie i wyraźnie w górę, w dojrzałości osiąga około 40–50 cm wysokości i około 40 cm szerokości. Liście są małe, lancetowate, skórzaste, błyszczące i ciemnozielone. Kwiaty mają typowy zwisający, dzwonkowaty kształt, są głęboko purpurowe do czerwono-fioletowych i dzięki swoim rozmiarom prezentują się wyraźniej niż kwiaty zwykłych wrzosów. Główny okres kwitnienia przypada na lato i jesień, najobfitsze kwitnienie obserwuje się od sierpnia do października. Kwiaty stanowią pożywienie dla pszczół i innych zapylaczy. Kultivar idealnie nadaje się na wrzosowiska, skalniaki, rabaty dla roślin kwasolubnych, niskie grupy roślin oraz do donic ogrodowych. Wyrazisty kolor świetnie kontrastuje z biało kwitnącymi wrzosami, jasnymi kultivarami pierisów, niskimi rododendronami oraz ciemnym kamieniem. Zwarty pokrój pozwala również na sadzenie rzędami wzdłuż ścieżek lub na obrzeżach przedogródka.

Uprawa: Wybieramy stanowisko w pełnym słońcu lub lekkim półcieniu. Słońce sprzyja gęstemu wzrostowi, mocnemu zdrewnieniu pędów oraz intensywniejszemu wybarwieniu kwiatów lub pąków. W półcieniu rośliny rosną luźniej, kwitną słabiej i z czasem mogą przerzedzieć. Gleba powinna być lekka, kwaśna, przepuszczalna, próchniczna lub piaszczysta, równomiernie lekko wilgotna, bez wapnia i bez długotrwałego zastoju wody. Odpowiednie pH wynosi około 4,0–5,5. Do zwykłej ziemi ogrodowej wymieszaj kwaśne podłoże wrzosowisko, ziemię torfową, piasek oraz drobną korę sosnową. Ciężka gleba gliniasta wymaga rozluźnienia i drenażu, natomiast gleba wapienna prowadzi do chlorozy i słabego wzrostu. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października. Przy sadzeniu jesiennym ważne jest podlewanie aż do zamarznięcia gleby. Bryłę korzeniową należy dobrze nawodnić przed sadzeniem, a rośliny sadzić na takiej samej głębokości, na jakiej rosły w pojemniku. Aby uzyskać zwarty dywan, stosujemy 7–9 roślin na m², w donicach zależnie od średnicy i pożądanej gęstości. Ściółkowanie korą sosnową, igliwiem lub zrębkami pomaga utrzymać kwaśne środowisko, ogranicza parowanie i chroni płytki system korzeniowy. Nawożenie powinno być umiarkowane, wyłącznie nawozem do roślin kwasolubnych bez zawartości wapnia. Po zimie lub wczesną wiosną krzewy lekko przycinamy poniżej przekwitniętych części, nigdy głęboko do starego, gołego drewna. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około −20 do −25 °C. W donicach bryła korzeniowa jest bardziej wrażliwa na przemarzanie i zimowe przesychanie, dlatego kluczowy jest drenaż, osłona od wiatru i kontrola wilgotności również zimą.

Autor: Krystyna | Rewizja: 11.08.2026