Daboecja kantabryjska 'Angelina' Daboecia cantabrica 'Angelina'

Opis szczegółowy produktu

Wrzos irlandzki 'Angelina' - kompaktowy, zimozielony kultivar wrzosu irlandzkiego z rodziny wrzosowatych. Gatunek pochodzi z obszarów atlantyckich zachodniej Europy, przede wszystkim z Irlandii, północnej Hiszpanii, Portugalii i okolicznych regionów, gdzie rośnie na kwaśnych, próchniczych i dobrze zdrenowanych stanowiskach. 'Angelina' powstała w wyniku celowego krzyżowania przeprowadzonego przez niemieckiego hodowcę Kurta Kramera. Krzyżowanie miało miejsce w 2005 roku, siewka została wybrana w 2010 roku, a kultivar zarejestrowano w 2013 roku. Tworzy gęsty, pionowy do lekko rozłożystego krzewik o wysokości około 30–40 cm i podobnej szerokości. Drobne liście są zimozielone, skórzaste, błyszczące i ciemnozielone, z jaśniejszą stroną spodnią. Od czerwca do października na końcach pędów pojawiają się zwisające, dzwonkowate kwiaty o nasyconym różowym lub rubinowym kolorze, które są wyraźnie większe od kwiatów zwykłych wrzosów. Kwiatostany wznoszą się ponad ulistnieniem, tworząc długotrwały efekt kolorystyczny od początku lata aż do głębokiej jesieni. Kwiaty odwiedzają pszczoły, trzmiele i inne drobne zapylacze. W ogrodzie idealnie nadaje się do wrzosowisk, skalniaków, przedogródków dla roślin kwasolubnych, niskich grup roślin oraz do donic. Świetnie komponuje się z wrzosami, wrzosowcami, pierisami, niskimi rododendronami, filadelfkami oraz innymi kompaktowymi krzewami kwasolubnymi. Przy obsadzaniu większych powierzchni tworzy delikatny, zimozielony obrzeż, który pozostaje dekoracyjny również poza okresem kwitnienia.

Uprawa: Wybieramy stanowisko w pełnym słońcu lub lekkim półcieniu. Słońce sprzyja gęstemu wzrostowi, mocnemu zdrewnieniu pędów oraz intensywniejszemu wybarwieniu kwiatów lub pąków. W półcieniu rośliny rosną luźniej, kwitną słabiej i z czasem mogą przerzedzieć. Gleba powinna być lekka, kwaśna, przepuszczalna, próchniczna lub piaszczysta, równomiernie lekko wilgotna, bez wapnia i bez długotrwałego zastoju wody. Odpowiednie pH wynosi około 4,0–5,5. Do zwykłej ziemi ogrodowej wymieszaj kwaśne podłoże wrzosowisko, ziemię torfową, piasek oraz drobną korę sosnową. Ciężka gleba gliniasta wymaga rozluźnienia i drenażu, natomiast gleba wapienna prowadzi do chlorozy i słabego wzrostu. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października. Przy sadzeniu jesiennym ważne jest podlewanie aż do zamarznięcia gleby. Bryłę korzeniową należy dobrze nawodnić przed sadzeniem, a rośliny sadzić na takiej samej głębokości, na jakiej rosły w pojemniku. Aby uzyskać zwarty dywan, stosujemy 7–9 roślin na m², w donicach zależnie od średnicy i pożądanej gęstości. Ściółkowanie korą sosnową, igliwiem lub zrębkami pomaga utrzymać kwaśne środowisko, ogranicza parowanie i chroni płytki system korzeniowy. Nawożenie powinno być umiarkowane, wyłącznie nawozem do roślin kwasolubnych bez zawartości wapnia. Po zimie lub wczesną wiosną krzewy lekko przycinamy poniżej przekwitniętych części, nigdy głęboko do starego, gołego drewna. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około −20 do −25 °C. W donicach bryła korzeniowa jest bardziej wrażliwa na przemarzanie i zimowe przesychanie, dlatego kluczowy jest drenaż, osłona od wiatru i kontrola wilgotności również zimą.

Autor: Krystyna | Rewizja: 11.08.2026