Darmera tarczowata Peltiphyllum peltatum

Opis szczegółowy produktu

Darmera tarczowata - okazała bylina kłączowa z rodziny skalnicowatych, pochodząca z zachodniego wybrzeża USA, gdzie rośnie nad brzegami górskich potoków i w lasach łęgowych północnej Kalifornii i południowo-zachodniego Oregonu. Wczesną wiosną, jeszcze przed rozwojem liści, z grubego kłącza wyrastają owłosione głąbiki z kulistymi baldachogronami drobnych, gwiaździstych kwiatów w odcieniach od różowego do białego. W naszych warunkach klimatycznych kwitnienie przypada najczęściej na kwiecień, w chłodniejszych rejonach może przeciągnąć się do maja. Po przekwitnieniu rozwijają się efektowne tarczowate liście na długich ogonkach, często o szerokości 40–60 cm, z klapowanym brzegiem. Blaszki liściowe są średnio zielone, jesienią często przebarwiają się na czerwone odcienie. Roślina jest pozbawiona kolców i nie ma wyraźnego zapachu, a kwiaty dostarczają pyłku i nektaru wczesnym owadom zapylającym. W ogrodzie sprawdza się jako soliter i w grupie, zwłaszcza przy oczkach wodnych, wzdłuż strumyków i na rabatach bylinowych w cieniu drzew. Efektownie prezentuje się w połączeniu z paprociami, funkiami, pierwiosnkami i tawułkami, gdzie duże liście tworzą spokojną płaszczyznę i utrzymują wilgoć przy glebie.

Uprawa: W uprawie sprawdza się gleba stale wilgotna do mokrej, głębsza, próchniczna i dobrze zasobna w materię organiczną. Odczyn może być lekko kwaśny do obojętnego, około pH 5,5–7,2, a wyższa zawartość wapnia zwykle nie przeszkadza, jeśli zapewniona jest wilgotność. Odpowiednie jest stanowisko od półcienia do cienia, w pełnym słońcu roślina dobrze rośnie głównie nad wodą i przy regularnym podlewaniu, w przeciwnym razie brzegi liści ulegają poparzeniu. Sadzenie przeprowadza się od marca do października, najkorzystniej wiosną lub na początku jesieni. Dorosłe kępy osiągają w czasie kwitnienia około 0,9–1,2 m wysokości i 1,0–1,5 m szerokości, dlatego zachowuje się rozstawę około 1 m, czyli mniej więcej 1 roślinę na m². Ściółka z ziemi liściowej lub kompostu pomaga utrzymać równomierną wilgotność, a latem ogranicza wahania temperatury. Nawożenie najprościej przeprowadzić wiosną, dodając kompost lub ewentualnie nawóz o spowolnionym działaniu do bylin. Po przekwitnieniu pędy kwiatostanowe zwykle się usuwa, a liście pozostawia do jesieni. Roślina jest mrozoodporna mniej więcej do -28 do -30 °C, wrażliwsze bywają wczesne kwiaty w czasie późnych przymrozków, dlatego korzystny jest osłonięty mikroklimat poza zastoiskami mrozowymi. Z chorób może wystąpić plamistość liści oraz gnicie kłączy przy długotrwałym nadmiarze wody bez jej przepływu, ze szkodników ślimaki na młodych liściach. Rozmnaża się przez podział kłączy wiosną, przy czym rośliny po podziale zwykle szybciej się przyjmują w równomiernie wilgotnej glebie.

Autor: Nikol | Rewizja: 4.2. 2026