Dereń pagodowy 'Variegata' Cornus controversa 'Variegata'

Opis szczegółowy produktu

Dereń pagodowy 'Variegata' - zrzucająca liście, ozdobna odmiana gatunku pochodzącego z górskich i widnych lasów wschodniej Azji. Forma pstrolistna jest wymieniana w europejskich szkółkach już przed 1890 rokiem, często w związku z brytyjską szkółką Veitch Nurseries. W ogrodach uprawia się ją ze względu na regularne, poziome rozgałęzienie, dzięki któremu korona przypomina ułożone jedno nad drugim piętra. W wieku dojrzałym osiąga zwykle 5–7 m wysokości i 5–7 m szerokości, a na bardzo korzystnym stanowisku może dorosnąć nawet do 10 m. Liście są skrętoległe, szerokojajowate do owalnych, długości 8–15 cm, zielone z nieregularnym kremowobiałym do srebrzystego obrzeżeniem. Podczas rozwoju mają często różowy odcień, a jesienią przebarwiają się na czerwono, purpurowo, niekiedy także żółtawo. W maju i czerwcu wydaje płaskie baldachogrona drobnych, kremowobiałych kwiatów o średnicy 10–15 cm. Kwiaty są miododajne, delikatnie pachną, a po zapyleniu mogą się z nich rozwinąć małe, ciemnoniebieskie do czarnych pestkowce. Owocowanie bywa zmienne, jednak owoce są chętnie zjadane przez ptaki. Odmiana nie ma cierni i zwykle nie jest wymieniana jako trująca. Sprawdza się jako soliter na trawniku, przy oczku wodnym lub w kompozycjach z rododendronami, oczarami, kalinami i hortensjami.

Uprawa: Nie ma wysokich wymagań co do rodzaju gleby, znosi każdą glebę dobrze zdrenowaną i żyzną. Stanowisko powinno być w półcieniu, najlepiej osłonięte przed bezpośrednim słońcem w południe oraz przed silnymi, wysuszającymi wiatrami, które mogłyby uszkodzić delikatne liście i młode pędy. Najlepsza jest gleba zasobna, próchniczna, umiarkowanie wilgotna i lekko kwaśna, o pH w zakresie 5,5–6,5. Dobry drenaż jest niezbędny, ponieważ dereń wrażliwie reaguje na długotrwałe zalewanie, które prowadzi do gnicia systemu korzeniowego i w konsekwencji do zamierania rośliny. Sadzenie wykonuje się najlepiej wiosną po ustąpieniu przymrozków lub jesienią przed zamarznięciem gleby, do dobrze przygotowanego dołu wzbogaconego kompostem. Mrozoodporność rośliny jest pewna do –23 °C, jednak młode egzemplarze zaleca się w pierwszych latach po posadzeniu chronić warstwą ściółki u nasady, która pomaga utrzymać wyrównaną wilgotność gleby i chroni korzenie przed gwałtownymi wahaniami temperatury. Cięcia u tego gatunku w zasadzie się nie wykonuje, ponieważ naturalny, piętrowy pokrój jest najcenniejszy pod względem estetycznym, a każda ingerencja mogłaby zaburzyć charakterystyczną sylwetkę korony. Usuwa się jedynie gałęzie uszkodzone, suche lub krzyżujące się. W uprawie w pojemnikach roślina wymaga regularnego, lecz umiarkowanego podlewania oraz wystarczającej przestrzeni dla systemu korzeniowego, który zimą trzeba chronić przed przemarznięciem. Do częstych szkodników należą mszyce, a na niewłaściwym stanowisku może pojawić się antraknoza, dlatego ważne jest przewiewne nasadzenie. 

Autor: Nikol | Rewizja: 24.6. 2026