Dziwidło indyjskie Amorphophallus konjac

Opis szczegółowy produktu

Zmijowiec indyjski - pochodzi z Azji Wschodniej i Południowo-Wschodniej, gdzie rośnie w podszyciu jasnych lasów i na wilgotnych latem, żyznych zboczach. Jest to bylina bulwiasta o wyraźnym rytmie sezonowym i zmiennym wyglądzie. Na początku lata z dojrzałej bulwy może wyłonić się pojedynczy kwiat: ciemnopurpurowa pochwa kwiatowa o błyszczącej powierzchni i smukły, brązowawy do purpurowego, kolbiasty kwiatostan. Kwiatostan osiąga kilkadziesiąt centymetrów wysokości i wydziela charakterystyczny zapach, który w naturze przyciąga muchy. Po przekwitnięciu wyrasta jeden okazały liść, 2-3-krotnie pierzasty, z mnóstwem drobnych listków i rozpiętością do około 1,3–1,5 m. Liść jest osadzony na mocnej, oliwkowozielonej łodydze z białawym marmurkowaniem, która wygląda niemal jak pień. W dojrzałości roślina tworzy kępę o wysokości i szerokości około 1–1,5 m, a w ciągu sezonu często tworzy cebule potomne, co umożliwia jej stopniowe rozmnażanie. Cała roślina zawiera kryształy szczawianu wapnia, dlatego podczas manipulacji zaleca się używanie rękawic i unikanie kontaktu soku z oczami i błonami śluzowymi. Podziemna bulwa jest tradycyjnie przetwarzana w Azji na mąkę konjac i produkty żelujące. Zawiera znaczną ilość glukomannanu, rozpuszczalnego błonnika wykorzystywanego w przemyśle spożywczym.

Uprawa: W naszych warunkach Amorphophallus konjac jest najpewniej uprawiany w pojemniku, aby zapewnić mu zimowanie wolne od mrozu. Stanowisko powinno być osłonięte, ciepłe, z rozproszonym światłem lub w półcieniu, gdzie nie dochodzi do poparzenia dużego liścia ani wychłodzenia przez wiatr. Podłoże sprawdza się jako próchnicze i żyzne, ale jednocześnie dobrze przepuszczalne. Odpowiednia jest warstwa drenażowa na dnie doniczki oraz dodatek perlitu lub grubszy piasek. Gleba toleruje szeroki zakres pH, około 6–7,5. Sadzenie bulwy odbywa się od marca do maja, na głębokość około 10 cm, do przestronnej doniczki. Korzenie wyrastają z górnej części bulwy, dlatego należy liczyć się z większą warstwą podłoża nad nią. Po wykiełkowaniu utrzymuje się równomierną wilgotność bez nadmiernego nasiąkania. W okresie intensywnego wzrostu nawozi się raz na 10–14 dni zbilansowanym nawozem. Podlewanie ogranicza się, gdy liść jesienią zaczyna żółknąć i zwiędnąć. Okres spoczynku zimowego trwa zazwyczaj od października lub listopada do lutego. Bulwa zimuje na sucho lub tylko lekko wilgotno w temperaturze 5–10 °C, bez mrozu, najlepiej w ciemniejszym, przewiewnym pomieszczeniu. Zimowanie na zewnątrz w gruncie nie jest zazwyczaj niezawodne w polskim klimacie, ponieważ połączenie mrozu i zimowej wilgotności sprzyja gniciu. Ryzyko stanowi właśnie gnicie przy długotrwale wilgotnym podłożu, a także występowanie przędziorków i mszyc przy suchym powietrzu w pomieszczeniu. Duże liście mogą zostać uszkodzone przez ulewne deszcze lub grad, dlatego korzystne jest umieszczenie pod okapem dachu lub w zacisznym miejscu.