Dzwonek brzoskwiniolistny 'Grandiflora' Campanula persicifolia 'Grandiflora'

Opis szczegółowy produktu

Dzwonek brzoskwiniolistny 'Grandiflora' - należy do długowiecznych bylin otwartych, widnych lasów, zarośli i zboczy Europy i zachodniej Azji. Tworzy przyziemną rozetę wąskich, dość sztywnych, błyszczących liści przypominających liście brzoskwini, z której wyrastają wzniesione łodygi. Odmiana 'Grandiflora' jest wybierana ze względu na większe, szeroko dzwonkowate kwiaty w odcieniu od niebieskiego do niebieskofioletowego, zebrane w szczytowe grono. W katalogach bywa podawana także jako 'Grandiflora Coerulea'. Kwiaty otwierają się stopniowo od czerwca do sierpnia, a pojedyncze dzwonki osiągają około 4–5 cm. W pełni rozwinięta roślina dorasta do około 70–80 cm wysokości i 25–35 cm szerokości, a kępy z czasem nieznacznie rozrastają się dzięki krótkiemu kłączu. W ogrodzie sprawdza się w grupach między trawami ozdobnymi, z bodziszkami, kocimiętkami lub różami, gdzie niebieskie tony łagodzą ciepłe barwy kwiatów. Dobrze pasuje także do nasadzeń w wiejskim stylu obok złocieni, szałwii i naparstnic. Kwiaty nadają się na kwiat cięty, a kępy chętnie odwiedzają pszczoły i trzmiele. Roślina nie ma kolców i zwykle zalicza się ją do nietrujących bylin ogrodowych.

Uprawa:  Preferuje stanowisko słoneczne lub lekki półcień z dobrym przepływem powietrza. Kluczowy jest drenaż. Odpowiednia jest gleba żwirowa do kamienistej z domieszką próchnicy, najlepiej o odczynie lekko zasadowym do obojętnego, pH 6,5–7,5. W pojemnikach sprawdza się dodatek perlitu lub grysu lawowego. Do cięższych gleb zwykle dodaje się gruboziarnisty piasek lub żwir, ponieważ zimą szkodzi nadmierna wilgoć przy szyjce korzeniowej. Podlewanie jest potrzebne głównie po posadzeniu i podczas długich okresów suszy, a stale mokre stanowisko zwiększa ryzyko gnicia. Nawożenie powinno być umiarkowane, na przykład wiosną cienka warstwa kompostu, aby kępa nie wytwarzała miękkich pędów. Przekwitłe łodygi zwykle się usuwa, aby kępa pozostała zwarta, a podział kęp przeprowadza się wiosną lub pod koniec lata. Mrozoodporność w warunkach Polski określa się na około -23 °C. Wrażliwsze bywają młode sadzonki podczas mokrej zimy, dlatego sprawdza się sadzenie na podwyższonym miejscu lub w pojemniku z warstwą drenażową. Termin sadzenia planuje się zwykle od marca do października, w rejonach górskich często wybiera się wiosnę, aby rośliny dobrze ukorzeniły się przed zimą. Rozstawa 25–30 cm odpowiada około 9–12 roślinom na m². Spośród możliwych problemów pojawiają się ślimaki na młodych pędach oraz grzybowe plamistości przy długotrwałej wilgoci. Zimą niska rozeta pozostaje dobrze widoczna między kamieniami, a wiosną szybko ponownie zawiązuje pąki.

Autor: Nikol | Rewizja: 20.1. 2026