Dzwonek dalmatyński 'Catharina Impr' Campanula portenschlagiana 'Catharina Impr'

Opis szczegółowy produktu

Dzwonek dalmatyński 'Catharina Impr' - bylina skalna pochodząca z południowo-wschodniej Europy, zwłaszcza z dalmatyńskich gór Chorwacji i przyległych obszarów. W naturze zasiedla kamieniste zbocza, szczeliny murków i jasne piargi, gdzie rozrasta się krótkimi kłączami i tworzy niskie kobierce. Odmiana 'Catharina Impr' tworzy zwartą poduszkę drobnych, nerkowatych do sercowatych liści o delikatnie piłkowanym brzegu, które w łagodne zimy pozostają częściowo zielone. Od czerwca do września nad liśćmi stopniowo otwiera się mnóstwo dzwonkowatych kwiatów w kolorze niebieskim do niebieskofioletowego, często tak gęsto, że liście na pewien czas schodzą na dalszy plan. W wieku dojrzałym osiąga około 10–15 cm wysokości i 40–60 cm szerokości. Sprawdza się na obrzeżach rabat, w ogrodach skalnych, w korytkach oraz jako roślina przewieszająca się przez suchy murek, gdzie kwiaty tworzą delikatną niebieską mgiełkę. W nasadzeniach dobrze komponuje się ze smagliczką, rozchodnikami i macierzanką, a pod krzewami ogranicza zachwaszczenie. Kwiaty dostarczają nektaru i pyłku, a kępy chętnie odwiedzają pszczoły i trzmiele. Roślina nie ma kolców i w praktyce ogrodniczej zalicza się do bylin powszechnie uznawanych za nietrujące, przy sąsiedztwie bardzo delikatnych roślin alpejskich warto jednak uwzględnić jej żywotność.

Uprawa:  Preferuje stanowisko słoneczne lub jasny półcień z dobrą cyrkulacją powietrza. Kluczowy jest drenaż, odpowiednia jest gleba żwirowa do kamienistej z dodatkiem próchnicy, najlepiej o odczynie lekko zasadowym do obojętnego, pH 6,5–7,5, a w pojemnikach sprawdza się domieszka perlitu lub grysu lawowego. Do cięższych gleb dodaje się zwykle gruboziarnisty piasek lub żwir, zimą szkodzi nadmierna wilgoć przy szyjce korzeniowej. Podlewanie jest potrzebne głównie po posadzeniu i w czasie długich okresów suszy, stale mokre stanowisko zwiększa ryzyko gnicia. Nawożenie powinno być umiarkowane, wystarczy na przykład wiosną cienka warstwa kompostu, aby poduszka nie wypuszczała miękkich pędów. Przekwitłe pędy zwykle się usuwa, aby poduszka pozostała zwarta, a podział kęp wykonuje się wiosną lub pod koniec lata. Mrozoodporność w warunkach klimatycznych Polski podaje się na około -23 °C, wrażliwsze bywają młode sadzonki w mokre zimy, dlatego sprawdza się sadzenie w miejscu wyniesionym lub w pojemniku z warstwą drenażową. Termin sadzenia planuje się zwykle od marca do października, w rejonach górskich często wybiera się wiosnę, aby rośliny przed zimą dobrze się ukorzeniły. Rozstawa 25–30 cm odpowiada około 9–12 roślinom na m². Spośród możliwych problemów pojawiają się ślimaki na młodych pędach oraz grzybowe plamistości przy długotrwałej wilgoci. Zimą niska rozeta pozostaje dobrze widoczna między kamieniami, a wiosną szybko ponownie zawiązuje pąki.

Autor: Nikol | Rewizja: 20.1. 2026