Dzwonek dalmatyński 'Clockwise' Campanula portenschlagiana 'Clockwise'

Opis szczegółowy produktu

Dzwonek dalmatyński 'Clockwise'  - atrakcyjny dzwonek o zwartym, poduchowym charakterze, który pochodzi z kamienistych zboczy i skalnych piargów Dalmacji oraz przyległych obszarów południowo-wschodniej Europy, gdzie rośnie w szczelinach i na płytkich glebach. Odmiana 'Clockwise' należy do serii Clockwise™, wyhodowanej z myślą o zwartym, wyrównanym wzroście i wczesnym, niezawodnym kwitnieniu, w tym linii F1 przeznaczonych do rozmnażania z nasion. Tworzy niską, gęstą poduchę drobnych, sercowatych do nerkowatych liści, które w łagodne zimy często pozostają zielone. Na krótkich szypułkach od czerwca do sierpnia stopniowo otwiera się mnóstwo głęboko niebieskich do niebieskofioletowych, dzwonkowatych kwiatów, osadzonych tuż nad liśćmi niczym delikatny barwny welon. W wieku dojrzałym osiąga około 15–20 cm wysokości i 40–60 cm szerokości, a płożące się łodygi mogą zwisać przez krawędź pojemnika lub murku. W kompozycji dobrze łączy się ze smagliczką, rozchodnikami, macierzanką i niskimi trawami, a pod krzewami potrafi złagodzić krawędź nasadzenia. Kwiaty dostarczają nektaru i pyłku, chętnie odwiedzają je pszczoły i trzmiele, roślina nie ma kolców i w praktyce ogrodniczej zalicza się do bylin uznawanych za nietrujące. Zapach kwiatów jest mało wyczuwalny, dlatego roślinę wykorzystuje się głównie dla walorów wizualnych i jako okrywową.

Uprawa: Preferuje stanowisko słoneczne lub jasny półcień z dobrą cyrkulacją powietrza. Kluczowy jest drenaż, odpowiednia jest gleba żwirowa do kamienistej z dodatkiem próchnicy, najlepiej o odczynie lekko zasadowym do obojętnego, pH 6,5–7,5, w pojemnikach sprawdza się dodatek perlitu lub grysu lawowego. Do cięższych gleb dodaje się zwykle gruboziarnisty piasek lub żwir, zimą szkodzi nadmiar wilgoci przy szyjce korzeniowej. Podlewanie jest potrzebne głównie po posadzeniu i w czasie długich okresów suszy, stale mokre stanowisko zwiększa ryzyko gnicia. Nawożenie powinno być umiarkowane, wystarczy na przykład wiosną cienka warstwa kompostu, aby poducha nie wypuszczała miękkich pędów. Przekwitłe pędy zwykle się usuwa, aby poducha pozostała zwarta, a podział kęp przeprowadza się wiosną lub pod koniec lata. Mrozoodporność w warunkach Polski podaje się na około -23 °C, wrażliwsze bywają młode sadzonki w mokre zimy, dlatego sprawdza się sadzenie na podwyższonym miejscu lub w pojemniku z warstwą drenażową. Termin sadzenia planuje się zwykle od marca do października, w rejonach górskich często wybiera się wiosnę, aby rośliny dobrze ukorzeniły się przed zimą. Rozstawa 25–30 cm odpowiada około 9–12 roślinom na m². Spośród możliwych problemów pojawiają się ślimaki na młodych pędach oraz grzybowe plamistości przy długotrwałej wilgoci. Zimą niska rozeta pozostaje dobrze widoczna między kamieniami, a wiosną szybko ponownie zawiązuje pąki.

Autor: Nikol | Rewizja: 20.1. 2026