Dzwonek drobny 'Baby White' Campanula cochleariifolia 'Baby White'

Opis szczegółowy produktu

Dzwonek drobny 'Baby White' - wieloletnia, kłączowa bylina z rodziny dzwonkowatych, pochodząca z gór Europy od Pirenejów przez Alpy aż po Karpaty i północne Bałkany. W naturze rośnie w szczelinach skalnych i piargach, często na podłożu wapiennym, gdzie tworzy niskie kobierce i wypełnia drobne szczeliny między kamieniami. Odmiana 'Baby White' należy do drobnych selekcji znanych także pod nazwą 'White Baby' lub 'Bavaria White' i tworzy zwartą, poduchowatą kępę. W wieku dojrzałym osiąga zwykle 8–12 cm wysokości i rozrasta się na około 25–35 cm szerokości. Liście są drobne, okrągławo jajowate do łyżeczkowatych, delikatnie ząbkowane, intensywnie zielone, przeważnie przyziemne. Od czerwca do sierpnia nad liśćmi wznoszą się cienkie, druciane łodyżki z mnóstwem białych dzwonków wielkości około 1–2 cm, które dostarczają nektaru i pyłku i są chętnie odwiedzane przez pszczoły i trzmiele. W ogrodzie sprawdza się jako roślina skalna do szczelin i na suche murki, do rabat żwirowych oraz płytkich pojemników, gdzie łączy się ze smagliczkami, rozchodnikami, macierzankami i niskimi trawami.

Uprawa: Preferuje stanowisko słoneczne lub jasny półcień z dobrą cyrkulacją powietrza. Kluczowy jest drenaż, odpowiednia jest gleba żwirowata do kamienistej z domieszką próchnicy, najlepiej o odczynie lekko zasadowym do obojętnego, pH 6,5–7,5, w pojemnikach sprawdza się dodatek perlitu lub grysu lawowego. Do cięższych gleb zwykle dodaje się gruboziarnisty piasek lub żwir, zimą szkodzi nadmierna wilgoć przy szyjce korzeniowej. Podlewanie jest potrzebne głównie po posadzeniu i w czasie długich okresów suszy, stale mokre stanowisko zwiększa ryzyko gnicia. Wystarcza oszczędne nawożenie, na przykład wiosną cienka warstwa kompostu, aby poducha nie wypuszczała miękkich pędów. Przekwitłe łodyżki zwykle się usuwa, aby poducha pozostała zwarta, podział kęp wykonuje się wiosną lub pod koniec lata. Mrozoodporność w warunkach polskich podaje się na około -23 °C, wrażliwsze bywają młode sadzonki podczas mokrej zimy, dlatego sprawdza się sadzenie w miejscu wyniesionym lub w pojemniku z warstwą drenażową. Termin sadzenia planuje się zwykle od marca do października, w rejonach górskich często wybiera się wiosnę, aby rośliny przed zimą dobrze się ukorzeniły. Rozstawa 25–30 cm odpowiada około 9–12 roślinom na m². Spośród możliwych problemów pojawiają się ślimaki na młodych pędach i grzybowe plamistości przy długotrwałej wilgoci. Zimą niska rozeta pozostaje widoczna między kamieniami, a wiosną szybko ponownie zawiązuje pąki.

Autor: Nikol | Rewizja: 19.1. 2026