Dzwonek drobny 'Elizabeth Oliver' - Campanula cochleariifolia 'Elizabeth Oliver' Dzwonek ślimakowy 'Elizabeth Oliver'

Opis szczegółowy produktu

Dzwonek dalmatyński 'Elizabeth Oliver' - bylina trwała, kłączowa z rodziny dzwonkowatych, pochodząca z europejskich gór od Pirenejów przez Alpy po Karpaty. Naturalnie rośnie w szczelinach skalnych, rumowiskach i na podłożach wapiennych, gdzie rozrasta się za pomocą smukłych kłączy w niskie dywany. Odmiana 'Elizabeth Oliver' to pełnokwiatowa selekcja, podawana również jako 'Flore Pleno', z drobnymi, zwisającymi dzwonkami, u których część pręcików zmienia się w płatki, dzięki czemu roślina zazwyczaj nie tworzy nasion i jest utrzymywana przez podział. Tworzy gęste rozety małych, okrągło-jajowatych do łopatkowatych liści z delikatnym ząbkowaniem, kolor jest świeżo zielony i w łagodne zimy częściowo utrzymuje się. W okresie kwitnienia osiąga około 10-15 cm, na szerokość rozrasta się mniej więcej na 25-45 cm. Od czerwca do sierpnia nad ulistnieniem wznoszą się krótkie, drucikowate łodygi z mnóstwem pełnych dzwonków w odcieniu jasnego lila do lawendowo-niebieskiego. Kwiaty dostarczają pyłku i nektaru, odwiedzane są przez pszczoły i trzmiele. W kompozycji dobrze komponuje się z pierwiosnkami, rozchodnikami, macierzanką, skalnicami i niskimi trawami, tworząc delikatne przejście między kamieniem a rabatą.

Uprawa: Preferuje słoneczne stanowisko lub jasny półcień z dobrym przepływem powietrza. Kluczowy jest drenaż, odpowiednia jest gleba żwirowata do kamienistej z domieszką humusu, najlepiej w lekko alkalicznym do neutralnego zakresie pH 6,5–7,5, w pojemnikach sprawdza się domieszka perlitu lub grysu bazaltowego. W cięższych glebach zazwyczaj dodaje się gruby piasek lub żwir, zimą szkodzi nadmierne nawodnienie u szyjki korzeniowej. Podlewanie jest zazwyczaj potrzebne głównie po posadzeniu i w długich okresach suszy, stale wilgotne stanowisko zwiększa ryzyko gnicia. Nawożenie jest wystarczające umiarkowane, na przykład wiosną cienka warstwa kompostu, aby kępa nie wypuszczała miękkich pędów. Przekwitłe łodygi zazwyczaj się usuwa, aby kępa pozostała zwarta, podział kęp wykonuje się wiosną lub pod koniec lata. Mrozoodporność w warunkach Republiki Czeskiej podawana jest do około -23 °C, bardziej wrażliwe są młode sadzonki w mokrą zimę, dlatego sprawdza się sadzenie na podwyższonym miejscu lub w pojemniku z warstwą drenażową. Termin sadzenia zazwyczaj planuje się od marca do października, na terenach górskich często wybiera się wiosnę, aby rośliny do zimy dobrze się zakorzeniły. Rozstawa 25–30 cm odpowiada około 9–12 roślinom na m². Z możliwych problemów pojawiają się ślimaki na młodych pędach i plamistości grzybowe przy długotrwałej wilgoci. Zimą niska rozetka pozostaje czytelna między kamieniami, a wiosną szybko ponownie wypuszcza pąki.

Autor: Nikol | Rewizja: 19.1. 2026