Dzwonek drobny 'Elizabeth Oliver' Campanula cochleariifolia 'Elizabeth Oliver'

Opis szczegółowy produktu

Dzwonek drobny 'Elizabeth Oliver' - wieloletnia, kłączowa bylina z rodziny dzwonkowatych, pochodząca z gór Europy, od Pirenejów przez Alpy aż po Karpaty. W naturze rośnie w szczelinach skalnych, na piargach i na podłożu wapiennym, gdzie za pomocą cienkich kłączy rozrasta się w niskie kobierce. Odmiana 'Elizabeth Oliver' to pełnokwiatowa selekcja, podawana także jako 'Flore Pleno', o drobnych, zwisających dzwonkach, w których część pręcików przekształca się w płatki okwiatu, dlatego roślina zwykle nie wytwarza nasion i rozmnaża się ją przez podział. Tworzy gęste rozety małych, okrągławojajowatych do łyżeczkowatych liści o delikatnie ząbkowanym brzegu, świeżo zielonych i w łagodne zimy częściowo zimujących. W okresie kwitnienia osiąga około 10–15 cm wysokości, a wszerz rozrasta się na mniej więcej 25–45 cm. Od czerwca do sierpnia nad liśćmi wznoszą się krótkie, drutowate pędy z mnóstwem pełnych dzwonków w odcieniu jasnoliliowym do lawendowoniebieskiego. Kwiaty dostarczają pyłku i nektaru, chętnie odwiedzają je pszczoły i trzmiele. W kompozycjach dobrze łączy się z żagwinami, rozchodnikami, macierzanką, skalnicami i niskimi trawami, tworząc subtelne przejście między kamieniem a rabatą.

Uprawa:  Preferuje stanowisko słoneczne lub jasny półcień z dobrym przepływem powietrza. Kluczowy jest drenaż, odpowiednia jest gleba żwirowa do kamienistej z domieszką próchnicy, najlepiej o odczynie lekko zasadowym do obojętnego, pH 6,5–7,5, w pojemnikach sprawdza się dodatek perlitu lub grysu lawowego. Do cięższych gleb zwykle dodaje się gruboziarnisty piasek lub żwir, zimą szkodzi nadmierna wilgoć przy szyjce korzeniowej. Podlewanie jest potrzebne głównie po posadzeniu i w czasie długotrwałej suszy, stale mokre stanowisko zwiększa ryzyko gnicia. Wystarczy oszczędne nawożenie, na przykład wiosną cienka warstwa kompostu, aby poduszka nie wytwarzała miękkich pędów. Przekwitłe pędy zwykle się usuwa, aby poduszka pozostała zwarta, podział kęp wykonuje się wiosną lub pod koniec lata. Mrozoodporność w polskich warunkach podaje się na około -23 °C, wrażliwsze bywają młode sadzonki w mokre zimy, dlatego sprawdza się sadzenie w miejscu podwyższonym lub w pojemniku z warstwą drenażową. Sadzenie planuje się zwykle od marca do października, w rejonach górskich często wybiera się wiosnę, aby rośliny przed zimą dobrze się ukorzeniły. Rozstaw 25–30 cm odpowiada mniej więcej 9–12 roślinom na m². Spośród możliwych problemów pojawiają się ślimaki na młodych pędach oraz grzybowe plamistości przy długotrwałej wilgoci. Zimą niska rozeta pozostaje widoczna między kamieniami, a wiosną szybko ponownie zawiązuje pąki.

Autor: Nikol | Rewizja: 19.1. 2026