Dzwonek karpacki 'Pearl White' Campanula carpatica 'Pearl White'

Opis szczegółowy produktu

Dzwonek karpacki 'Pearl White' - kępowa bylina z rodziny dzwonkowatych, pochodząca z górskich łąk i kamienistych zboczy łuku Karpat. W naturze zasiedla płytkie, dobrze przepuszczalne podłoża, często o wyższej zawartości wapnia, i tworzy niskie poduchy, odpowiednie do szczelin między kamieniami i wzdłuż ścieżek. Odmiana 'Pearl White' należy do białokwiatowych selekcji gatunku, a w katalogach szkółkarskich podawana jest także jako wyrównana linia F1 o zwartym, zaokrąglonym pokroju. W dojrzałym wieku osiąga zwykle 15–25 cm wysokości i rozrasta się na szerokość 30–45 cm, rośnie umiarkowanie szybko, a kępa stopniowo gęstnieje. Liście są drobne, sercowate do lancetowatych, delikatnie ząbkowane, przeważnie przyziemne, intensywnie zielone. Od czerwca do sierpnia ponad liśćmi wznoszą się krótkie, sztywne łodyżki z pojedynczymi, szeroko otwartymi dzwonkami o średnicy zwykle 3–4 cm, w kolorze czystej bieli. Kwiaty dostarczają nektaru i pyłku pszczołom oraz innym zapylaczom, a w prostych bukietach prezentują się subtelnie. W kompozycjach ogrodowych odmiana sprawdza się na przodzie rabat bylinowych, w ogrodach skalnych, na murkach i w pojemnikach, gdzie tworzy naturalną, niską obwódkę.

Uprawa:  Preferuje stanowisko słoneczne lub jasny półcień z dobrym przepływem powietrza. Kluczowy jest drenaż – odpowiednia jest gleba żwirowa do kamienistej z domieszką próchnicy, najlepiej o odczynie lekko zasadowym do obojętnego, pH 6,5–7,5, a w pojemnikach sprawdza się dodatek perlitu lub grysu lawowego. Do cięższych gleb zwykle dodaje się gruboziarnisty piasek lub żwir, zimą szkodzi nadmierna wilgoć przy szyjce korzeniowej. Podlewanie jest potrzebne głównie po posadzeniu i w czasie długich okresów suszy, stale mokre stanowisko zwiększa ryzyko gnicia. Nawożenie powinno być oszczędne, na przykład wiosną cienka warstwa kompostu, aby poducha nie wypuszczała miękkich pędów. Przekwitłe łodyżki zwykle się usuwa, aby poducha pozostała zwarta, a podział kęp przeprowadza się wiosną lub pod koniec lata. Mrozoodporność w Polsce podaje się na około -23 °C, wrażliwsze bywają młode sadzonki podczas mokrej zimy, dlatego sprawdza się sadzenie na podwyższonym miejscu lub w pojemniku z warstwą drenażową. Termin sadzenia planuje się zwykle od marca do października, w rejonach górskich często wybiera się wiosnę, aby rośliny przed zimą dobrze się ukorzeniły. Rozstawa 25–30 cm odpowiada około 9–12 roślinom na m². Z możliwych problemów pojawiają się ślimaki na młodych pędach oraz grzybowe plamistości przy długotrwałej wilgoci. Zimą niska rozeta pozostaje dobrze widoczna między kamieniami, a wiosną szybko ponownie zawiązuje pąki.

Autor: Nikol | Rewizja: 19.1. 2026