Dzwonek mieszańcowy 'Sarastro' Campanula × hybrida 'Sarastro'

Opis szczegółowy produktu

Dzwonek mieszańcowy 'Sarastro' - to rozmnażana wegetatywnie odmiana z austriackiej szkółki bylin Sarastro, którą wyhodował Christian Kress w 1991 roku. Powstała ze skrzyżowania Campanula punctata i Campanula trachelium, w niektórych katalogach podaje się C. trachelium var. hodoensis. Roślina tworzy zwartą, powoli rozrastającą się kępę o szerokości 40–60 cm, a w czasie kwitnienia osiąga zwykle 50–70 cm wysokości. Liście są średnio zielone, owalne, wyraźnie piłkowane i przypominają liście pokrzywy. Od połowy czerwca do sierpnia na wzniesionych łodygach pojawiają się zwisające, błyszczące, dzwonkowate kwiaty o długości około 6–8 cm w ciemnym, fioletowoniebieskim odcieniu. Kwiaty są sterylne, nie zawiązują nasion, a roślina pozostaje w zwartej kępie. Jest miododajna i dostarcza nektaru oraz pyłku, a kwiaty sprawdzają się w nasadzeniach naturalistycznych, pod krzewami i różami, a także na kwiat cięty.

Uprawa:  Preferuje stanowisko słoneczne lub jasny półcień z dobrą cyrkulacją powietrza. Kluczowy jest drenaż, odpowiednia jest gleba żwirowa do kamienistej z domieszką próchnicy, najlepiej o odczynie lekko zasadowym do obojętnego, pH 6,5–7,5, a w pojemnikach sprawdza się domieszka perlitu lub grysu lawowego. Do cięższych gleb zwykle dodaje się gruboziarnisty piasek lub żwir, zimą szkodzi nadmiar wilgoci przy szyjce korzeniowej. Podlewanie jest potrzebne głównie po posadzeniu i w czasie długotrwałej suszy, stale mokre stanowisko zwiększa ryzyko gnicia. Nawożenie powinno być umiarkowane, na przykład wiosną cienka warstwa kompostu, aby kępa nie wytwarzała miękkich pędów. Przekwitłe pędy zwykle się usuwa, aby kępa pozostała zwarta, a podział roślin przeprowadza się wiosną lub pod koniec lata. Mrozoodporność w warunkach klimatycznych Polski podaje się na około -23 °C, bardziej wrażliwe bywają młode sadzonki podczas mokrej zimy, dlatego dobrze sprawdza się sadzenie na podwyższonym miejscu lub w pojemniku z warstwą drenażową. Termin sadzenia planuje się zwykle od marca do października, w rejonach górskich często wybiera się wiosnę, aby rośliny przed zimą dobrze się ukorzeniły. Rozstaw 25–30 cm odpowiada około 9–12 roślinom na m². Spośród możliwych problemów pojawiają się ślimaki na młodych pędach oraz grzybowe plamistości przy długotrwałej wilgoci. Zimą niska rozeta pozostaje widoczna między kamieniami, a wiosną szybko ponownie zawiązuje pąki.

Autor: Nikol | Rewizja: 20.1. 2026