Dzwonek mlecznobiały 'Prichard's Variety' - Campanula lactiflora 'Prichard's Variety' Campanula lactiflora 'Prichard´s Variety'

Opis szczegółowy produktu

Dzwonek biały 'Prichard´s Variety' - wyższa i zwarta bylina, pochodząca z obszaru Kaukazu i północno-wschodniej Turcji, gdzie rośnie na wilgotniejszych górskich łąkach i jasnych obrzeżach lasów. W ogrodach zachowuje się jako bylina długowieczna i przy uszkodzeniu łodyg wydziela białawy „mleczny” sok, od którego bierze się nazwa gatunkowa. Odmiana 'Prichard's Variety' to starszy wybór ogrodowy rozpowszechniony w europejskich katalogach, podawany również pod synonimem 'Prichard's Giant' i nagrodzony RHS Award of Garden Merit. Tworzy wyprostowany pokrój z mocnymi, ulistnionymi łodygami i wąsko jajowatymi do lancetowatych liśćmi, ciemno do średniozielonymi, ku wierzchołkowi mniejszymi. W dorosłości zazwyczaj osiąga 80–100 cm wysokości i rozrasta się na 40–60 cm, pełny efekt często uzyskuje w ciągu 2–5 lat. Od lipca do sierpnia na wierzchołkach łodyg pojawiają się zaokrąglone wiechy i kłębki dzwonkowatych kwiatów w odcieniu fioletowo-niebieskim, pojedyncze dzwonki mają około 2 cm i często jaśniejszy środek. Kwiaty są bez wyraźnego zapachu, dostarczają pyłku i nektaru oraz przyciągają pszczoły i trzmiele. Na rabacie działa jak pionowa linia między różami, floksami, chabrami, bodziszkami i trawami ozdobnymi, a kwiaty nadają się do cięcia. Roślina zazwyczaj nie jest zaliczana do gatunków trujących.

Uprawa: Preferuje słoneczne stanowisko lub jasny półcień z dobrym przepływem powietrza. Kluczowy jest drenaż, odpowiednia jest gleba żwirowata do kamienistej z domieszką humusu, najlepiej w lekko alkalicznym do neutralnego zakresie pH 6,5–7,5, w pojemnikach sprawdza się domieszka perlitu lub grysu bazaltowego. W cięższych glebach zazwyczaj dodaje się gruby piasek lub żwir, zimą szkodzi nadmierne nawodnienie u szyjki korzeniowej. Podlewanie jest zazwyczaj potrzebne głównie po posadzeniu i w długich okresach suszy, stale wilgotne stanowisko zwiększa ryzyko gnicia. Nawożenie jest wystarczające umiarkowane, na przykład wiosną cienka warstwa kompostu, aby kępa nie wypuszczała miękkich pędów. Przekwitłe łodygi zazwyczaj się usuwa, aby kępa pozostała zwarta, podział kęp wykonuje się wiosną lub pod koniec lata. Mrozoodporność w warunkach Republiki Czeskiej podawana jest do około -23 °C, bardziej wrażliwe są młode sadzonki w mokrą zimę, dlatego sprawdza się sadzenie na podwyższonym miejscu lub w pojemniku z warstwą drenażową. Termin sadzenia zazwyczaj planuje się od marca do października, na terenach górskich często wybiera się wiosnę, aby rośliny do zimy dobrze się zakorzeniły. Rozstawa 25–30 cm odpowiada około 9–12 roślinom na m². Z możliwych problemów pojawiają się ślimaki na młodych pędach i plamistości grzybowe przy długotrwałej wilgoci. Zimą niska rozetka pozostaje czytelna między kamieniami, a wiosną szybko ponownie wypuszcza pąki.

Autor: Nikol | Rewizja: 20.01.2026