Dzwonek mlecznokwiatowy 'Prichard's Variety' Campanula lactiflora 'Prichard's Variety'

Opis szczegółowy produktu

Dzwonek mlecznokwiatowy 'Prichard's Variety' - wyższa i zwarta bylina, która pochodzi z Kaukazu i północno-wschodniej Turcji, gdzie rośnie na wilgotniejszych łąkach górskich i na widnych skrajach lasów. W ogrodzie zachowuje się jak trwała, długowieczna bylina, a uszkodzone pędy wydzielają białawy, „mleczny” sok, od którego pochodzi nazwa gatunkowa. Odmiana 'Prichard's Variety' to starsza selekcja ogrodowa, rozpowszechniona w europejskich katalogach, podawana także pod synonimem 'Prichard's Giant' i wyróżniona nagrodą RHS Award of Garden Merit. Tworzy wzniesioną kępę o sztywnych, ulistnionych łodygach oraz wąskojajowatych do lancetowatych liściach, ciemno- do średniozielonych, ku szczytowi coraz drobniejszych. W wieku dojrzałym dorasta zwykle do 80–100 cm i rozrasta się na 40–60 cm, pełny efekt osiąga najczęściej po 2–5 latach. Od lipca do sierpnia na szczytach pędów pojawiają się zaokrąglone wiechy i skupienia dzwonkowatych kwiatów w odcieniu fioletowoniebieskim, pojedyncze dzwonki mają około 2 cm średnicy i często jaśniejszy środek. Kwiaty nie mają wyraźnego zapachu, dostarczają pyłku i nektaru i przyciągają pszczoły oraz trzmiele. Na rabacie tworzy pionowy akcent między różami, płomykami, jastrunami, bodziszkami i trawami ozdobnymi, a kwiaty nadają się na kwiat cięty. Roślina zwykle nie jest zaliczana do gatunków trujących.

Uprawa:  Preferuje stanowisko słoneczne lub jasny półcień z dobrym przewiewem. Kluczowy jest drenaż, odpowiednia jest gleba żwirowa do kamienistej z domieszką próchnicy, najlepiej o odczynie lekko zasadowym do obojętnego, pH 6,5–7,5, w pojemnikach sprawdza się dodatek perlitu lub grysu lawowego. Do cięższych gleb zwykle dodaje się gruboziarnisty piasek lub żwir, zimą szkodzi nadmiar wilgoci przy szyjce korzeniowej. Podlewanie jest potrzebne głównie po posadzeniu i podczas długich okresów suszy, stale mokre stanowisko zwiększa ryzyko gnicia. Wystarczy umiarkowane nawożenie, na przykład wiosną cienka warstwa kompostu, aby kępa nie wypuszczała miękkich pędów. Przekwitłe pędy zwykle się usuwa, aby kępa pozostała zwarta, podział kęp przeprowadza się wiosną lub pod koniec lata. Mrozoodporność w warunkach klimatycznych Polski podaje się na około -23 °C, wrażliwsze bywają młode sadzonki podczas mokrej zimy, dlatego sprawdza się sadzenie na podwyższonym miejscu lub w pojemniku z warstwą drenażową. Sadzenie planuje się zwykle od marca do października, w rejonach górskich często wybiera się wiosnę, aby rośliny przed zimą dobrze się ukorzeniły. Rozstaw 25–30 cm odpowiada mniej więcej 9–12 roślinom na m². Spośród możliwych problemów pojawiają się ślimaki na młodych pędach oraz grzybowe plamistości przy długotrwałej wilgoci. Zimą niska rozeta pozostaje widoczna między kamieniami, a wiosną szybko ponownie zawiązuje pąki.

Autor: Nikol | Rewizja: 20.1. 2026