Dzwonek pokrzywolistny Campanula trachelium

Opis szczegółowy produktu

Dzwonek pokrzywolistny  - trwała bylina leśna występująca w dużej części Europy, sięgająca także do północnej Afryki i zachodniej Azji. W Polsce rośnie pospolicie od nizin po pogórza: na skrajach widnych lasów, w zaroślach i przy drogach. W ogrodzie tworzy kępy o szerokości około 30–45 cm oraz wzniesione, delikatnie szczeciniaste łodygi. W czasie kwitnienia osiągają one zwykle 60–90 cm, a na dobrych glebach nawet około 100 cm. Liście są szorstkie w dotyku i wyraźnie ząbkowane, kształtem przypominają pokrzywę. Dolne są zwykle sercowate i osadzone na dłuższych ogonkach. Od lipca do września w kątach podsadek rozwijają się kwiaty zebrane w luźne grona. Pojedyncze dzwonkowate korony mają około 3–4 cm i wewnątrz są charakterystycznie owłosione. Barwa kwiatów waha się od niebieskiej do niebieskofioletowej. Po przekwitnieniu dojrzewają torebki z nasionami, a przy pozostawieniu kwiatostanów roślina może się samoczynnie wysiewać. Dostarcza nektaru i pyłku zapylaczom, a w nasadzeniach naturalistycznych prezentuje się naturalnie. Nazwa gatunkowa nawiązuje do tradycyjnego stosowania w medycynie ludowej przy podrażnieniach gardła. Obecnie uprawia się go głównie jako ozdobną, miododajną bylinę, odpowiednią także na kwiat cięty do luźnych bukietów. Dobrze komponuje się z paprociami, bodziszkami, przywrotnikami, brunnerami, zawilcami oraz z krzewami na skraju lasu.

Uprawa:  Preferuje stanowisko słoneczne lub jasny półcień z dobrą cyrkulacją powietrza. Kluczowy jest drenaż. Odpowiednia jest gleba żwirowata do kamienistej z domieszką próchnicy, najlepiej o odczynie lekko zasadowym do obojętnego, pH 6,5–7,5. W pojemnikach sprawdza się domieszka perlitu lub grysu lawowego. Do cięższych gleb zwykle dodaje się gruboziarnisty piasek lub żwir, ponieważ zimą szkodzi przemakanie przy szyjce korzeniowej. Podlewanie jest potrzebne głównie po posadzeniu i w czasie długich okresów suszy. Stale mokre stanowisko zwiększa ryzyko gnicia. Wystarczy oszczędne nawożenie, na przykład wiosną cienka warstwa kompostu, aby kępa nie wypuszczała miękkich pędów. Przekwitłe łodygi zwykle się usuwa, aby kępa pozostała zwarta. Kępy dzieli się wiosną lub pod koniec lata. Mrozoodporność w naszych warunkach klimatycznych podaje się na około -23 °C. Wrażliwsze bywają młode sadzonki podczas mokrej zimy, dlatego sprawdza się sadzenie na podwyższonym miejscu lub w pojemniku z warstwą drenażową. Sadzenie planuje się zwykle od marca do października. W rejonach górskich często wybiera się wiosnę, aby rośliny dobrze ukorzeniły się przed zimą. Rozstawa 25–30 cm odpowiada około 9–12 roślinom na m². Z możliwych problemów pojawiają się ślimaki na młodych pędach oraz grzybowe plamistości przy długotrwałej wilgoci. Zimą przy ziemi pozostaje niska rozeta liści, która wiosną szybko ponownie zawiązuje pąki.

Autor: Nikol | Rewizja: 20.1. 2026