Dzwonek Poszarskiego 'E.H.Frost' Campanula poscharskyana 'E.H.Frost'

Opis szczegółowy produktu

Dzwonek Poszarskiego 'E.H.Frost'  - niewymagająca, niska roślina skalna, która pochodzi z północnych Bałkanów i w naturze rośnie w szczelinach skał wapiennych, na piargach i kamienistych zboczach, gdzie ma mało gleby, ale dużo światła. W ogrodzie tworzy płaski lub poduchowaty kobierzec z płożących się łodyg i drobnych, okrągławo nerkowatych do sercowatych liści, a w łagodne zimy część ulistnienia pozostaje zielona. Łodygi kwiatowe osiągają zwykle 10–15 cm, z czasem kępa rozrasta się na 30–50 cm, w sprzyjających warunkach nawet do ok. 60 cm, dlatego dobrze wypełnia szczeliny murków, obwódki i obrzeża ścieżek. Odmiana 'E.H. Frost' jest ceniona za czysto białe, gwiaździście rozpostarte kwiaty z delikatnym niebieskawym odcieniem, które są drobniejsze, ok. 2 cm, ale otwierają się w ogromnej liczbie. Kwitnie od czerwca do sierpnia i często dodaje kolejną falę kwitnienia we wrześniu, podczas gdy typowa forma gatunku jest najczęściej liliowoniebieska. Kwiaty dostarczają nektaru i pyłku, dlatego kępa sprawia żywe wrażenie i chętnie odwiedzają ją pszczoły i trzmiele, a zapach jest niewyraźny. Biała barwa dobrze komponuje się ze smagliczką, rozchodnikami, macierzanką, niskimi trawami ozdobnymi i drobnymi wiosennymi roślinami cebulowymi, a na murku lub w korytku tworzy delikatny nawis i łagodzi przejście między kamieniem a nasadzeniem.

Uprawa:  Preferuje stanowisko słoneczne lub jasny półcień z dobrym przepływem powietrza. Kluczowy jest drenaż – odpowiednia jest gleba żwirowata do kamienistej z domieszką próchnicy, najlepiej o odczynie lekko zasadowym do obojętnego, pH 6,5–7,5, a w pojemnikach sprawdza się domieszka perlitu lub grysu lawowego. Na glebach cięższych zwykle dodaje się gruboziarnisty piasek lub żwir, ponieważ zimą szkodzi nadmierna wilgoć przy szyjce korzeniowej. Podlewanie jest potrzebne głównie po posadzeniu i w czasie długich okresów suszy, a stale mokre stanowisko zwiększa ryzyko gnicia. Wystarczy oszczędne nawożenie, na przykład wiosną cienka warstwa kompostu, aby kępa nie wytwarzała miękkich pędów. Przekwitłe łodygi zwykle się usuwa, aby kępa pozostała zwarta, a podział kęp wykonuje się wiosną lub pod koniec lata. Mrozoodporność w warunkach klimatycznych Polski podaje się na ok. -23 °C, wrażliwsze bywają młode sadzonki w mokre zimy, dlatego sprawdza się sadzenie w wyniesionym miejscu lub w pojemniku z warstwą drenażową. Sadzenie planuje się zwykle od marca do października, w rejonach górskich często wybiera się wiosnę, aby rośliny przed zimą dobrze się ukorzeniły. Rozstawa 25–30 cm odpowiada mniej więcej 9–12 roślinom na m². Spośród możliwych problemów pojawiają się ślimaki na młodych pędach oraz grzybowe plamistości przy długotrwałej wilgoci. Zimą niska rozeta pozostaje dobrze widoczna między kamieniami, a wiosną szybko ponownie zawiązuje pąki.

Autor: Nikol | Rewizja: 20.1. 2026