Dzwonek Poszarskiego 'Werner Arends' Campanula poscharskyana 'Werner Arends'

Opis szczegółowy produktu

Dzwonek Poszarskiego 'Werner Arends' - niska, okrywowa bylina ozdobna z rodziny dzwonkowatych. Odmiana 'Werner Arends' uprawiana jest ze względu na niski, poduchowaty pokrój i jasne, niebieskofioletowe kwitnienie. Tworzy bujne, stopniowo rozrastające się kępy płożących się lub zwisających pędów. Bez kwiatów osiąga około 10–15 cm wysokości, w czasie kwitnienia 15–20 cm, a jej szerokość wynosi zwykle 30–45 cm. Liście są drobne, jasno- lub świeżo zielone, sercowate lub jajowate, na brzegu delikatnie ząbkowane i gęsto skupione na pędach. Od czerwca do sierpnia ponad liśćmi otwierają się gwiaździście rozpostarte, jasne, niebieskofioletowe kwiaty o średnicy około 2–3 cm. Przy dobrym nawodnieniu i przycięciu po pierwszej fali kwitnienia może słabo powtarzać kwitnienie także we wrześniu. Kwiaty wabią pszczoły i inne drobne owady zapylające. Zapach jest niewyczuwalny. Sadzonki Campanula poscharskyana 'Werner Arends' sprawdzą się w ogrodach skalnych, na koronach murków, w szczelinach między kamieniami, na obrzeżach rabat, w misach, korytkach i pojemnikach, z których pędy przewieszają się przez krawędź. Gatunek Campanula poscharskyana pochodzi z Alp Dynarskich na zachodnich Bałkanach, zwłaszcza z obszaru Chorwacji, Bośni i Hercegowiny oraz okolicznych gór wapiennych, gdzie rośnie w szczelinach skalnych, na kamienistych zboczach, piargach i na skrajach widnych zarośli.

Uprawa:  Wymaga stanowiska w pełnym słońcu lub w półcieniu. W słońcu kwitnie obficiej, w lekkim półcieniu podczas letnich upałów dłużej zachowuje świeże liście. Gleba powinna być przepuszczalna, próchniczna lub kamienista, umiarkowanie wilgotna, ale niezalewana zimą, o pH około 6–7,5. Odpowiednia jest zwykła ziemia ogrodowa rozluźniona żwirem, piaskiem lub drobnym grysem. Na suchym murku po ukorzenieniu znosi krótkotrwałą suszę, w płytkich pojemnikach wymaga jednak regularniejszego podlewania. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października do niezamarzniętej gleby. Przy nasadzeniach powierzchniowych stosuje się 9–12 roślin na m², dla szybkiego zwarcia 12–16 szt./m², rozstawa wynosi zwykle 25–30 cm. Wystarczy umiarkowane nawożenie, wiosną cienka warstwa kompostu lub słabsza dawka nawozu do bylin. Po głównym kwitnieniu pędy można skrócić o około jedną trzecią, kępa zagęszcza się i często ponownie zawiązuje pąki. Starsze nasadzenia odmładza się przez podział wiosną lub na początku jesieni. Uprawa w pojemniku jest możliwa z warstwą drenażową i otworem odpływowym. Mrozoodporność podaje się na około −20 do −23 °C, w przepuszczalnej glebie dobrze zimuje. 

Autor: Nikol | Rewizja: 30.6. 2026