Dzwonek skupiony 'Acaulis' Campanula glomerata 'Acaulis'

Opis szczegółowy produktu

Dzwonek skupiony 'Acaulis' - kłączowa bylina z rodziny dzwonkowatych, rozpowszechniona w umiarkowanej strefie Eurazji. W naturze rośnie na polanach, skrajach lasów oraz na suchych i świeżych łąkach, często na podłożu wapiennym, gdzie tworzy gęste kępy i rozrasta się za pomocą krótkich kłączy. Odmiana 'Acaulis' to niska, zwarta selekcja o sztywnych łodygach zakończonych wyrazistymi kłębami kwiatów. W pełni rozwoju osiąga 20–30 cm wysokości i około 30–60 cm szerokości. Rośnie w średnim tempie, a kępa z wiekiem gęstnieje. Liście są jajowate do lancetowatych, delikatnie ząbkowane, od spodu często lekko owłosione, w kolorze ciemno- do średniozielonego. Od maja do lipca na szczytach pędów pojawiają się gęste główki dzwonkowatych kwiatów. Pojedyncze dzwonki mają około 2 cm długości i barwę od niebieskofioletowej do fioletowoniebieskiej. Kwiaty dostarczają pyłku i nektaru, dlatego chętnie odwiedzają je pszczoły i trzmiele. W kompozycjach dobrze łączy się z bodziszkami, kocimiętką, krwawnikiem, niskimi trawami lub srebrzystymi liśćmi czyśćca, tworząc nasycony akcent na pierwszym planie rabaty i w nasadzeniach żwirowych. Kwiaty nie mają wyraźnego zapachu, a roślina nie jest uważana za trującą, dlatego nadaje się także do ogrodów, z których korzystają dzieci.

Uprawa: Preferuje stanowisko słoneczne lub jasny półcień z dobrym przepływem powietrza. Kluczowy jest drenaż. Odpowiednia jest gleba żwirowa lub kamienista z domieszką próchnicy, najlepiej o odczynie lekko zasadowym do obojętnego, pH 6,5–7,5. W pojemnikach sprawdza się dodatek perlitu lub grysu lawowego. Do cięższych gleb zwykle dodaje się gruboziarnisty piasek lub żwir, zimą szkodzi nadmiar wilgoci przy szyjce korzeniowej. Podlewanie jest potrzebne głównie po posadzeniu i podczas długich okresów suszy, stale mokre stanowisko zwiększa ryzyko gnicia. Nawożenie powinno być umiarkowane, na przykład wiosną cienka warstwa kompostu, aby kępa nie wytwarzała miękkich pędów. Przekwitłe pędy zwykle się usuwa, aby kępa pozostała zwarta, a podział kęp przeprowadza się wiosną lub pod koniec lata. Mrozoodporność w warunkach klimatycznych Polski określa się na około -23 °C. Bardziej wrażliwe bywają młode sadzonki podczas mokrej zimy, dlatego sprawdza się sadzenie w miejscu wyniesionym lub w pojemniku z warstwą drenażową. Termin sadzenia planuje się zazwyczaj od marca do października, w rejonach górskich często wybiera się wiosnę, aby rośliny dobrze ukorzeniły się przed zimą. Rozstawa 25–30 cm odpowiada około 9–12 roślinom na m². Spośród możliwych problemów pojawiają się ślimaki na młodych pędach oraz grzybowe plamistości przy długotrwałej wilgoci. Zimą niska rozeta pozostaje dobrze widoczna między kamieniami, a wiosną szybko ponownie zawiązuje pąki.

Autor: Nikol | Rewizja: 19.1. 2026