Dzwonek skupiony 'Alba' - Campanula glomerata 'Alba' Dzwonek glomerowany 'Alba'

Opis szczegółowy produktu

Campanula glomerata 'Alba' - wznosząca, kłączowa bylina z rodziny dzwonkowatych, rozpowszechniona w strefie umiarkowanej Europy i Azji, u nas znana z miedz, widnych skrajów lasów i suchszych łąk, często na podłożach zasadowych. Odmiana 'Alba' to biało-kwiatowa selekcja gatunku. Tworzy przyziemną rozetę jajowatych do lancetowatych liści z delikatnym ząbkowaniem, a na spodniej stronie mogą być widoczne krótkie włoski. W okresie kwitnienia wyrastają sztywne, ulistnione łodygi zakończone gęstymi, półkulistymi główkami dzwonkowatych kwiatów. Kwiaty są czysto białe, pojedyncze dzwonki mają około 2 cm i w kompozycji wyglądają jak jasne kamyczki wśród zieleni. Kępy zazwyczaj osiągają 30–60 cm wysokości i rozrastają się na szerokość około 30–60 cm, w żyźniejszej glebie mogą stopniowo tworzyć szerszą kolonię. Kwiaty dostarczają pyłku i nektaru, dlatego w okresie kwitnienia pojawiają się pszczoły i trzmiele. Znajduje zastosowanie w przedniej i środkowej części rabat bylinowych, w nasadzeniach o naturalnym charakterze, a także jako kwiat cięty, gdzie biały kolor dobrze łączy odcienie szałwii, bodziszków, krwawników czy traw. Kwiaty nie mają wyraźnego zapachu, a roślina nie jest powszechnie uznawana za trującą, dlatego nadaje się również do ogrodów wykorzystywanych przez dzieci. W białej odsłonie podkreśla również ciemnolistne byliny i dobrze pracuje ze światłem w wieczornym ogrodzie.

Uprawa: Preferuje słoneczne stanowisko lub jasny półcień z dobrym przepływem powietrza. Kluczowy jest drenaż, odpowiednia jest gleba żwirowata do kamienistej z domieszką humusu, najlepiej w lekko alkalicznym do neutralnego zakresie pH 6,5–7,5, w pojemnikach sprawdza się domieszka perlitu lub grysu bazaltowego. W cięższych glebach zazwyczaj dodaje się gruby piasek lub żwir, zimą szkodzi nadmierne nawodnienie u szyjki korzeniowej. Podlewanie jest zazwyczaj potrzebne głównie po posadzeniu i w długich okresach suszy, stale wilgotne stanowisko zwiększa ryzyko gnicia. Nawożenie jest wystarczające umiarkowane, na przykład wiosną cienka warstwa kompostu, aby kępa nie wypuszczała miękkich pędów. Przekwitłe łodygi zazwyczaj się usuwa, aby kępa pozostała zwarta, podział kęp wykonuje się wiosną lub pod koniec lata. Mrozoodporność w warunkach Republiki Czeskiej podawana jest do około -23 °C, bardziej wrażliwe są młode sadzonki w mokrą zimę, dlatego sprawdza się sadzenie na podwyższonym miejscu lub w pojemniku z warstwą drenażową. Termin sadzenia zazwyczaj planuje się od marca do października, na terenach górskich często wybiera się wiosnę, aby rośliny do zimy dobrze się zakorzeniły. Rozstawa 25–30 cm odpowiada około 9–12 roślinom na m². Z możliwych problemów pojawiają się ślimaki na młodych pędach i plamistości grzybowe przy długotrwałej wilgoci. Zimą niska rozetka pozostaje czytelna między kamieniami, a wiosną szybko ponownie wypuszcza pąki.

Autor: Nikol | Rewizja: 20.01.2026