Edgeworthia złocista 'Red Dragon' Edgeworthia chrysantha 'Red Dragon'

Opis szczegółowy produktu

Edgeworthia złocista 'Red Dragon' - pochodzi z wilgotnych lasów i zarośli południowych i środkowych Chin oraz Mjanmy, gdzie rośnie na próchnicznych, dobrze napowietrzonych glebach. W Azji łyko z cynamonowo zabarwionej kory wykorzystywano do produkcji delikatnych papierów. Odmiana 'Red Dragon' należy do czerwono kwitnących selekcji i w zimowym ogrodzie stanowi ciepły akcent. Na końcach bezlistnych pędów utrzymują się zielonkawe, delikatnie filcowate pąki, które od lutego do marca otwierają się w gęste, kuliste główki rurkowatych kwiatów w pomarańczowoczerwonym odcieniu. Zapach jest korzenny i w cieplejsze dni wabi pierwsze owady zapylające. Krzew rośnie wolniej, tworzy gęsto rozgałęziony pokrój z grubszymi pędami i atrakcyjną zimową sylwetką. W wieku dojrzałym osiąga około 1,5–2 m wysokości i szerokości. Liście rozwijają się dopiero po przekwitnięciu, są wąsko jajowate, przeważnie długości 10–20 cm, a jesienią przebarwiają się na żółto. W kompozycjach dobrze łączy się z ciemiernikami, oczarami, zimą kwitnącymi kalinami oraz trawami pozostawionymi na zimę, sprawdza się też jako soliter przy wejściu do domu. W łagodnym klimacie po przekwitnięciu szybko się zazielenia i tworzy świeże tło dla wiosennych roślin cebulowych, a zimą wyróżnia się srebrzystą korą i filcowatymi pąkami. Zapach najlepiej wybrzmiewa przy tarasie lub ścieżce wejściowej.

Uprawa:  Edgeworthia wymaga osłoniętego mikroklimatu, najlepiej zacisznego miejsca przy murze lub wśród wyższych drzew i krzewów, gdzie nie jest narażona na silny zimowy wiatr i ostre poranne słońce po mrozach. Najlepiej rośnie na stanowisku słonecznym lub w półcieniu, a w lekkim cieniu wyższych drzew kwitnienie nie cierpi, o ile roślina ma dość światła. Gleba powinna być głębsza, próchniczna, dobrze zdrenowana, stale lekko wilgotna, o odczynie lekko kwaśnym do obojętnego, około pH 5,5–7. Zaleca się dodanie kompostu lub ziemi liściowej i wykonanie przepuszczalnego drenażu, ponieważ edgeworthia nie znosi stałego przemoczenia, zwłaszcza zimą. Podlewanie w sezonie ma utrzymywać glebę świeżą, a w upalne lata korzystna jest ściółka z kory lub liści, która ogranicza parowanie i chroni płytkie korzenie. Nawożenie ogranicza się raczej do lekkich dawek kompostu lub nawozów do krzewów ozdobnych, zbyt duże dawki azotu mogą pobudzać bujny, lecz słabiej zdrewniały wzrost podatny na przemarzanie. Cięcie jest minimalne, po przekwitnięciu usuwa się jedynie przemarznięte i krzyżujące się pędy. Mrozoodporność podaje się w źródłach europejskich na około −12 °C, w cieplejszych rejonach i na osłoniętym stanowisku krótkotrwale nawet do −15 °C, dlatego w naszych warunkach klimatycznych zaleca się okrycie strefy korzeniowej grubszą warstwą ściółki, a koronę młodych roślin owinięcie przepuszczalną włókniną. Najlepszym terminem sadzenia jest wiosna lub jesień, rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października. Ze względu na delikatniejsze tkanki i wczesne kwitnienie młode rośliny mogą być wrażliwsze na późne przymrozki, dlatego pomaga posadzenie ich w miejscu, gdzie zimne powietrze mniej się gromadzi. Na dobrze dobranym stanowisku i z lekką ochroną zimową edgeworthia staje się niezawodnym źródłem zapachu i barwy przedwiośnia.

Autor: Nikol | Rewizja: 10.2. 2026