Enseta wzdęta 'Maurelii' Ensete ventricosum 'Maurelii'

Opis szczegółowy produktu

Enseta wzdęta 'Maurelii' - ozdobna odmiana wschodnioafrykańskiego gatunku pochodzącego z obszaru od Etiopii po Angolę. Sam gatunek rośnie w lasach górskich, wąwozach i na wilgotniejszych stanowiskach na wysokości około 800–2400 m n.p.m., a w Etiopii ma długą tradycję użytkową. Odmianę 'Maurelii' uprawia się dla barwy liści, a nie dla plonów. Tworzy mocny pseudopień z zachodzących na siebie nasad liściowych, który nie wytwarza odrostów, dzięki czemu roślina wygląda architektonicznie czyściej niż wiele bananowców z rodzaju Musa. Nowe liście rozwijają się w odcieniach kasztanowej i winnej czerwieni, później przechodzą w mieszaninę oliwkowej zieleni, purpury i czerwieni. Spód liści jest zwykle ciemnoczerwony, a pochwy liściowe mają czerwone zabarwienie. W strefie tropikalnej może osiągnąć 5,5–6 m, w pojemniku i w warunkach Europy Środkowej zwykle 2–3 m, w bardzo dobrym sezonie około 3,5 m, przy szerokości przeważnie 1,5–2 m. Liście mają 1–2 m długości, u silnych roślin nawet więcej. Kwiaty są białe, ukryte wśród ciemnoczerwonych przysadek. Pojawiają się latem tylko u starszych i silnych roślin, w polskim klimacie raczej rzadko. Owoce są suche i nie mają znaczenia ogrodowego. Odmiana sprawdza się jako soliter w kompozycji w stylu egzotycznym, przy tarasie, przy oczku wodnym, na dziedzińcu osłoniętym murem lub w dużym pojemniku, gdzie pięknie kontrastuje z kannami, trawami ozdobnymi, rącznikiem, żurawkami o ciemnych liściach czy jasno kwitnącymi roślinami jednorocznymi.

Uprawa: W warunkach Polski zaleca się pełne słońce lub lekki półcień, zawsze na ciepłym i osłoniętym od wiatru stanowisku, ponieważ wiatr łatwo rozrywa liście. Najlepsza jest gleba głęboka, próchniczna, żyzna i dobrze przepuszczalna, stale umiarkowanie wilgotna, z drenażem i odczynem około pH 6,0–7,5. W pojemniku sprawdza się przewiewne podłoże z dodatkiem kompostu. Od kwietnia do sierpnia roślina rośnie szybko i wymaga regularnego podlewania oraz nawożenia, jednak między kolejnymi podlewaniami nie powinna stać w stale przemokniętym podłożu. Sadzenie lub wystawianie na zewnątrz w polskim klimacie planuje się po ustąpieniu przymrozków późnowiosennych, najczęściej od połowy maja do września lub początku października. Odmiana nie jest mrozoodporna. Liście uszkadza już temperatura około 0 °C. Do bezpiecznego zimowania zaleca się jasne, niezamarzające pomieszczenie o temperaturze około 5–12 °C lub suche i chłodne przechowanie skróconej rośliny w temperaturze powyżej 5 °C. W gruncie w Polsce nie przezimuje. Cięcie ogranicza się do usuwania uszkodzonych liści. Przesadzanie znosi gorzej niż wiele roślin z rodzaju Musa, dlatego praktyczniejsza jest uprawa w stałym, większym pojemniku. Choroby występują rzadko. Podczas zimowania pod szkłem mogą pojawić się przędziorki, mszyce, wełnowce i tarczniki, a przy nadmiernej wilgotności antraknoza lub więdnięcie. Dla jednej dorosłej rośliny pozostawia się co najmniej 1,5–2 m przestrzeni, czyli około 1 szt. na 2–4 m².

Autor: Nikol | Rewizja: 8.4. 2026