Eskalonia 'Gold Ellen' Escallonia 'Gold Ellen'

Opis szczegółowy produktu

Eskalonia 'Gold Ellen' - Escallonia laevis 'Gold Ellen' to odmiana o jasnym ulistnieniu, którego barwa przechodzi od złocistożółtej do żółtozielonej, a pośrodku liścia pozostaje ciemniejszy, zielony rysunek. Liście mają zwykle 3–6 cm długości i są drobno piłkowane. Krzew jest gęsto rozgałęziony, ma lekko łukowate pędy i w wieku dojrzałym osiąga około 1,5–2,5 m wysokości i szerokości. Od lipca do września na końcach pędów tworzy wiechy krótko rurkowatych, różowych kwiatów o wielkości około 1 cm, często lekko pachnących. Kwiaty dostarczają nektaru i pyłku i chętnie odwiedzają je pszczoły oraz motyle, a jasne liście pozostają dekoracyjne także poza okresem kwitnienia. W kompozycjach dobrze sprawdza się przy ciepłym murze, w ogródku przed domem oraz jako tło dla bylin i traw ozdobnych. Dzięki gęstemu rozgałęzieniu nadaje się również na swobodnie rosnący żywopłot, w którym jasne liście podkreślają strukturę ogrodu także zimą. Eskalonie to zimozielone krzewy pochodzące z południowej części Ameryki Południowej, zwłaszcza z Chile i Argentyny, gdzie w naturze rosną na słonecznych zboczach o dobrze zdrenowanej glebie. W ogrodach cenione są za skórzaste, błyszczące liście i długie letnie kwitnienie.

Uprawa: Preferuje stanowisko słoneczne lub półcieniste, osłonięte, najlepiej przy murze, który łagodzi wahania temperatury i chroni przed zimnym, wysuszającym wiatrem. Odpowiednia jest gleba przepuszczalna, próchniczna lub gliniasto-piaszczysta, stale wilgotna, ale bez zimowego zalewania. Odczyn może być kwaśny, obojętny lub lekko zasadowy, orientacyjnie pH 5,5–7,8. Krzewy sadzi się najczęściej wiosną, od marca do maja, lub jesienią we wrześniu i październiku. W pierwszych dwóch latach sprawdza się regularne podlewanie w czasie suszy oraz ściółka z kory lub żwiru, która stabilizuje wilgotność i chroni korzenie. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną wystarczy kompost lub zrównoważony nawóz, ponieważ nadmiar azotu zwiększa ryzyko przemarzania pędów. Cięcie wykonuje się zwykle po kwitnieniu lub wczesną wiosną, jedynie umiarkowanie, aby zachować pąki kwiatowe, a w żywopłotach formowanie powtarza się 1–2 razy w sezonie, zależnie od wzrostu. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi w praktyce około -10 do -15 °C. W chłodniejszych rejonach zaleca się zimowe okrycie chroniące przed mrozami bez okrywy śnieżnej i wiatrem, szczególnie w przypadku młodych krzewów, a rośliny w pojemnikach należy zimować w osłoniętym miejscu. Na żywopłot sadzi się je w rozstawie około 50–70 cm, w swobodnych grupach około 0,8–1,2 m. Spośród możliwych problemów mogą wystąpić tarczniki, plamistości liści, a przy długotrwałym nadmiarze wilgoci także choroby grzybowe, dlatego kluczowe znaczenie ma drenaż i przewiew wokół krzewu.

Autor: Nikol | Rewizja: 10.2. 2026