Ewodia Daniela Tetradium daniellii

Opis szczegółowy produktu

Ewodia Daniela - nazywana również pszczelim drzewem. Bardzo interesujące i atrakcyjne drzewo liściaste pochodzące z Azji. Wyróżnia się silnym wzrostem i okazałą, zaokrągloną, półotwartą koroną. Kora jest ciemnoszara, gładka, z przetchlinkami. Gałązki mają natomiast oliwkowozieloną barwę i drobne, białawe przetchlinki – z czasem przebarwiają się na szarobrązowo. Dorasta do 20 m wysokości, zależnie od warunków uprawy. Liście składają się z 5–9 naprzeciwległych listków i mają 20–35 cm długości. Każdy listek jest jajowaty i zwęża się w ostry wierzchołek, ma 4–9 cm długości i krótki ogonek. Górna strona liścia jest ciemnozielona, a spodnia jasnozielona. Popularność zyskało dzięki walorom dekoracyjnym, ale także bardzo późnemu kwitnieniu, cenionemu zwłaszcza przez pszczelarzy. Zakwita pod koniec lipca i w sierpniu drobnymi, białymi kwiatami zebranymi w płaskie wiechy. Po przekwitnieniu na drzewie pojawia się wiele czerwonawych torebek, które po otwarciu odsłaniają czarne, lśniące nasiona, chętnie wyszukiwane przez ptaki. Roztarte części drzewa wydzielają przyjemny, ziołowy zapach. Pożyteczne drzewo, sadzone przede wszystkim ze względu na walory dekoracyjne, ale też zdolność przyciągania do ogrodu wszelkich zapylaczy w czasie, gdy większość roślin już przekwitła.

Uprawa: Dla obfitego kwitnienia wybiera się stanowisko w pełnym słońcu, drzewo znosi też lekki półcień, a ciepłe, osłonięte miejsce jest zaletą. Najlepiej rośnie w glebie żyznej, próchnicznej i dobrze przepuszczalnej, długotrwałe zalewanie mu nie służy. Toleruje pH lekko kwaśne do obojętnego, około 5,5–7,5. Sadzenie przeprowadza się od marca do maja oraz od września do listopada. Po posadzeniu sprawdza się regularne podlewanie przez pierwsze 1–2 sezony, później drzewo znosi także krótsze okresy suszy. Nawożenie kompostem lub nawozem o spowolnionym działaniu wiosną wspiera wzrost i zawiązywanie pąków kwiatowych. Cięcie zwykle nie jest wymagane, ewentualne formowanie lub usuwanie suchych gałęzi wykonuje się pod koniec zimy lub wczesną wiosną. W warunkach klimatycznych Polski dorasta najczęściej do 8–12 m wysokości i 6–10 m szerokości, w ciepłych rejonach może być wyższe. Mrozoodporność dojrzałych drzew wynosi w praktyce około -18 °C, młode nasadzenia docenią ściółkę i osłonięte stanowisko. Choroby i szkodniki występują raczej sporadycznie, podczas suszy na młodych pędach mogą pojawić się mszyce. Aby zapewnić wystarczająco dużo miejsca, zaleca się sadzenie w odległości około 5–7 m od innych drzew i budynków. Nadaje się jako drzewo przy miejscu wypoczynku, ponieważ wydłuża okres, w którym w ogrodzie widać owady i wsparcie zapylania. Jako podsadzenie sprawdzają się wiosenne rośliny cebulowe, bodziszki lub paprocie, które później tolerują lżejszy cień korony.

Autor: Nikol | Rewizja: 13.2. 2026