Feijoa Feijoa sellowiana

Opis szczegółowy produktu

Feijoa - pochodzi z górskich rejonów południowej Brazylii, Urugwaju i północnej Argentyny. W naturze rośnie na nasłonecznionych zboczach i w otwartych zaroślach. Ten gatunek z rodziny mirtowatych tworzy gęsty, zimozielony krzew o wysokości zwykle 2–3 m, w ciepłych warunkach nawet wyższy. Liście są skórzaste, eliptyczne, z wierzchu ciemnozielone, od spodu kutnerowate i srebrzystoszare, dzięki czemu roślina jest dekoracyjna przez cały rok. W czerwcu i lipcu rozwijają się pojedyncze kwiaty o średnicy 3–4 cm, z mięsistymi białymi do różowawych płatkami i wyrazistym pękiem karminowych pręcików. Płatki są jadalne i mają słodki smak. Owoce dojrzewają od października do listopada, są jajowate, długości 4–8 cm, o zielonej skórce i kremowym miąższu. Ich aromatyczny smak przypomina połączenie ananasa, truskawek i mięty. Zawierają witaminę C, błonnik i polifenole. Dla uzyskania wyższego plonu zaleca się uprawę dwóch genetycznie różnych roślin, ponieważ zapylenie krzyżowe zwiększa zawiązywanie owoców.

Uprawa:  Wymaga stanowiska w pełnym słońcu i ciepłego, najlepiej osłoniętego od zimnych wiatrów północnych i wschodnich. W Polsce dobrze rośnie przede wszystkim w najcieplejszych rejonach lub w pojemnikach, które umożliwiają ochronę zimą. Gleba powinna być lekka do średnio ciężkiej, dobrze przepuszczalna, o podwyższonej zawartości próchnicy i pH około 5,5–7. Długotrwałe zalewanie korzeni prowadzi do ich uszkodzenia, dlatego zaleca się warstwę drenażową, zwłaszcza przy uprawie w pojemniku. Podlewanie powinno być regularne, lecz umiarkowane, a podłoże między kolejnymi dawkami wody powinno lekko przeschnąć. W okresie intensywnego wzrostu i zawiązywania owoców zaleca się nawożenie nawozem o podwyższonej zawartości potasu, który wspiera drewnienie pędów i jakość owoców. Sadzenie do gruntu wykonuje się od kwietnia do czerwca, aby roślina przed zimą dobrze się ukorzeniła. Dla wyższego i regularniejszego plonu zaleca się posadzenie dwóch genetycznie różnych roślin, ponieważ zapylenie krzyżowe zwiększa zawiązywanie owoców. Cięcie ogranicza się do prześwietlania i formowania krzewu po zbiorze lub wczesną wiosną, usuwając słabe i zagęszczające pędy. Mrozoodporność wynosi około -12 do -15 °C, krótkotrwale roślina może znieść nawet niższe temperatury, jednak w chłodniejszych rejonach zaleca się ochronę systemu korzeniowego grubszą warstwą ściółki oraz okrycie części nadziemnej agrowłókniną. Rośliny uprawiane w pojemnikach przenosi się na zimę do jasnego, chłodnego pomieszczenia o temperaturze 2–10 °C i ogranicza się podlewanie. Gatunek jest stosunkowo odporny na choroby, przy uprawie w pomieszczeniu mogą pojawić się przędziorki lub tarczniki, zwłaszcza przy suchym powietrzu.

Autor: Jana | Rewizja: 17.2.2026