Firletka omszona ‘Atrosanguinea’ - Lychnis coronaria ‘Atrosanguinea’ Lychnis coronaria 'Atrosanguinea'

Opis szczegółowy produktu

Sadziec powcinany ‘Atrosanguinea’ - należy do rodziny goździkowatych i pochodzi z otwartych, suchych stanowisk południowej i południowo-wschodniej Europy oraz zachodniej Azji, gdzie rośnie na kamienistych zboczach, przy drogach i w rzadkich zaroślach. Odmiana ‘Atrosanguinea’ to tradycyjnie uprawiana odmiana o ciemniejszym zabarwieniu kwiatów w porównaniu do typu powszechnego, który jest jasno różowy. Roślina tworzy przyziemną rozetę podłużnych do jajowatych liści, gęsto kutnerowatych, o srebrzystoszarym kolorze i miękkiej teksturze. Ta srebrzysta podstawa utrzymuje światło w rabacie i działa jak spokojna płaszczyzna wśród intensywnie kwitnących bylin. W lipcu i sierpniu z rozety wyrastają wyprostowane, rozgałęzione łodygi z mniejszymi liśćmi, niosące miseczkowate kwiaty o średnicy 2–3 cm, w odcieniach karminu do purpurowej czerwieni. Zapach jest niewyraźny. Kwiaty pojawiają się stopniowo i w świetle wieczornym nabierają głębszego tonu, który dobrze kontrastuje ze żwirem i ciemnym mulczem. Roślina jest poszukiwana przez zapylacze i w kompozycjach dobrze komponuje się z lawendą, kocimiętką, perovskią, krwawnikami, jeżówkami, trawami ozdobnymi i różami. Nadaje się również do cięcia do luźnych bukietów. Ponieważ jest często krótkowieczną byliną lub rośliną dwuletnią, utrzymuje się w ogrodzie przez naturalny wysiew, który w lżejszej glebie jest zazwyczaj niezawodny.

Uprawa: Uprawa dzwonka okółkowego jest najpewniejsza w pełnym słońcu, toleruje również lekki półcień, szczególnie w suchych miejscach. Kluczowy jest drenaż. Gleba odpowiednia to uboga do średnio żyznej, przepuszczalna, żwirowata lub piaszczysto-gliniasta, o pH około 6,5–8,0. W ciężkiej glebie gliniastej zaleca się dodać gruby piasek lub żwir i ściółkować powierzchnię materiałem mineralnym, który ograniczy zimowe przemakanie szyjki korzeniowej. Podlewanie ukorzenionych roślin ogranicza się do dłuższego okresu suszy, nadmiernie wilgotne stanowisko skraca żywotność. Nawożenie jest wskazane tylko umiarkowane, najlepiej wiosną kompostem lub zbilansowanym nawozem o niższej zawartości azotu, aby nie wywołać nadmiernego wzrostu miękkich tkanek. Mrozoodporność w praktyce wynosi od -23 do -34 °C, bardziej wrażliwe jest zimowe nadmierne nawodnienie i zbita gleba. Rośliny sadzi się od marca do października, odstępy wynoszą 30–40 cm, co odpowiada około 6–9 sztuk na m². Po przekwitnieniu często tworzą się nasiona, a na lekkiej glebie pojawiają się siewki, które można pozostawić dla naturalnego efektu lub przesadzić. Cięcie ogranicza się do usunięcia przekwitłych pędów, a wiosną do uprzątnięcia suchej nać. Uprawa w doniczce jest możliwa w głębszej doniczce z warstwą drenażową, przy czym zimą należy uważać głównie na nadmierne nawodnienie. Spośród chorób może pojawić się mączniak przy długotrwałym zagęszczeniu i braku przepływu powietrza, ze szkodników pojawiają się ślimaki na młodych nasadzeniach i mszyce na pędach kwiatowych.