Firletka smółka 'Lollipop Pink' Lychnis viscaria 'Lollipop Pink'

Opis szczegółowy produktu

Firletka smółka 'Lollipop Pink' - należy do rodziny goździkowatych (Caryophyllaceae). W naturze zasiedla otwarte łąki, piaszczyste wzniesienia, skraje lasów i kamieniste zbocza Europy i zachodniej Rosji. Odmiana jest chroniona prawem hodowcy (PBR) i powstała w programie Seoha Plant Breeding Institute, a licencją zarządza firma Plantipp. Roślina tworzy regularną, zwartą kępę, która w czasie kwitnienia ma zwykle 25–30 cm wysokości i 25–35 cm szerokości. Wąskie, lancetowate liście są ciemnozielone. W przyziemnej rozecie wyglądają niemal jak trawa. Pędy są w węzłach wyraźnie lepkie. To typowa cecha gatunku, która stanowi naturalną barierę dla pełzających owadów. Od maja aż do lata na szczytach pędów pojawiają się kuliste kwiatostany. Tworzą je drobne, intensywnie różowe kwiaty z jaśniejszymi pręcikami, ułożone w kształt „lizaka”. Kwiaty nie mają wyraźnego zapachu, ale dostarczają nektaru zapylaczom, w tym pszczołom i motylom. Sprawdzają się także jako drobny kwiat cięty do wiejskich bukietów. Roślina znajduje zastosowanie w nasadzeniach naturalistycznych, na suchych murkach, na rabatach żwirowych, w przedogródkach oraz jako niskie obrzeże. W kompozycjach dobrze łączy się z macierzanką, kostrzewą, szałwią, kocimiętką, niskimi rozchodnikami i wiosennymi roślinami cebulowymi, które po przekwitnieniu przesłania świeżymi liśćmi. Dzięki zwartym rozmiarom doskonale nadaje się również do uprawy w pojemnikach na tarasach i balkonach.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, ale znosi także jasny półcień. Idealne jest ciepłe, osłonięte od wiatru stanowisko, na którym pędy lepiej utrzymują kwiatostany. Najodpowiedniejsza jest gleba lżejsza do średniej, bardzo przepuszczalna, gliniasto-piaszczysta do żwirowej, z dobrym drenażem. Na ciężkich glebach gliniastych strukturę poprawia się żwirem lub piaskiem, a roślinę sadzi się na lekkim podwyższeniu. Zalecane pH wynosi około 6,0–7,8. Podlewanie jest ważne głównie po posadzeniu. Po ukorzenieniu roślina wyraźnie lepiej znosi suszę. Długotrwałe zimowe zawilgocenie zwiększa jednak ryzyko gnicia szyjki korzeniowej i wymarzania. Nawożenie powinno być umiarkowane. Wiosną zwykle wystarcza cienka warstwa kompostu lub wolno działający nawóz organiczny. Nadmiar azotu prowadzi do miękkiego wzrostu i wylegania pędów. Po głównym kwitnieniu usuwa się zwykle przekwitłe pędy. Pobudza to zawiązywanie kolejnych pąków i pozwala utrzymać zwartą kępę. Jesienią pozostaje niska rozeta. Ściółka ze żwiru ogranicza zachwaszczenie i utrzymuje suchszą szyjkę korzeniową. Sadzonki sadzi się od marca do października. W przepuszczalnej glebie dojrzałe kępy są mrozoodporne do około -30 do -34 °C. Młode nasadzenia mogą być bardziej wrażliwe na mróz. Przy uprawie w pojemniku niezbędna jest warstwa drenażowa oraz zimowa ochrona bryły korzeniowej przed przemarznięciem. Zalecana rozstawa wynosi 25–35 cm, zależnie od wzrostu odmiany. Dla uzyskania efektu zwartego nasadzenia przyjmuje się około 6–15 roślin na m². Spośród chorób może pojawić się mączniak prawdziwy, gdy roślina jest przesuszona lub posadzona zbyt gęsto. Spośród szkodników mogą wystąpić mszyce na młodych pędach, a wyjątkowo także ślimaki podczas chłodnej i wilgotnej wiosny. Początkującym ogrodnikom pomaga przede wszystkim przepuszczalne podłoże i przewiewne stanowisko.

Autor: Kristýna | Rewizja: 02.02. 2026