Firletka smółka splendens 'Feuer' - Lychnis viscaria splendens 'Feuer' Lychnis viscaria splendens „Feuer”

Opis szczegółowy produktu

Lepnica pospolita splendens 'Feuer' - europejska bylina z rodziny goździkowatych. W naturze rośnie na nasłonecznionych łąkach, w rzadkich lasach i na kamienistych zboczach, często na uboższych, żwirowych glebach, gdzie wykorzystuje głębszy system korzeniowy i dobrze znosi okresy suszy. Łodygi są w węzłach wyraźnie lepkie, stąd ludowe określenie "smolniczka". Grupa odmian splendens jest ceniona za intensywniejsze kolory kwiatów, a kultywar 'Feuer' oferuje różowe do czerwono-różowych, gwiaździste kwiaty w gęstych, szczytowych kwiatostanach. Roślina tworzy gęste kępy wąskich, lancetowatych liści, które wyglądają trawiasto i wiosną szybko zagęszczają nasadzenia, ulistnienie bywa na osłoniętych stanowiskach częściowo zimujące. W czasie kwitnienia osiąga około 40–50 cm wysokości i 25–35 cm szerokości, łodygi są krótkie, sztywne i dobrze utrzymują kwiatostany. Kwitnienie w naszych warunkach zazwyczaj rozwija się w maju, często trwa do czerwca, a przy sprzyjającej pogodzie może sięgać lipca. Kwiaty dostarczają nektaru zapylaczom i nadają się również jako kwiat cięty do wiązanek łąkowych i wiejskich. Na rabacie dobrze prezentuje się obok gatunków o szarych liściach, na przykład niskich bylic, lawend, kocimiętki lub kostrzew, nadaje się również do nasadzeń naturalistycznych i na rabaty żwirowe. Ten kultywar nadaje się do sadzenia na rabatach bylinowych, skalniakach lub na obrzeżach rabat.

Uprawa: Rośnie w pełnym słońcu, toleruje również jasne półcieniste stanowisko, idealnie w ciepłym mikroklimacie i osłoniętym miejscu, gdzie łodygi lepiej utrzymują kwiatostany. Najodpowiedniejsza jest gleba lekka do średniej, bardzo przepuszczalna, gliniasto-piaszczysta do żwirowej, z dobrym drenażem, na ciężkich glebach gliniastych strukturę poprawia się żwirem lub piaskiem, a stanowisko lekko podwyższa. Zalecane pH wynosi około 6,0–7,8. Podlewanie jest ważne głównie po posadzeniu, po ukorzenieniu widoczna jest odporność na suszę, jednak długotrwałe zimowe przemoczenie zwiększa ryzyko gnicia szyjki korzeniowej i przemarzania. Nawożenie jest zazwyczaj umiarkowane, wiosną zazwyczaj wystarcza cienka warstwa kompostu lub wolno działający nawóz organiczny, nadmiar azotu prowadzi do bardziej miękkiego wzrostu i pokładania się roślin. Po głównym kwitnieniu często usuwa się przekwitłe łodygi, co sprzyja dalszemu zawiązywaniu pąków i utrzymuje zwarty pokrój, jesienią pozostaje niska rozetka. Ściółka ze żwiru ogranicza zachwaszczenie i utrzymuje szyjkę korzeniową suchszą. Sadzonki sadzi się od marca do października. W przepuszczalnej glebie dojrzałe kępy są mrozoodporne do około -30 do -34 °C, młode nasadzenia mogą być bardziej wrażliwe podczas mrozów. Uprawa w pojemniku wymaga warstwy drenażowej i zimowej ochrony bryły korzeniowej przed przemarzaniem. Zalecany rozstaw wynosi 25–35 cm w zależności od wzrostu odmiany, dla efektu zagęszczenia przyjmuje się około 6–15 roślin na m². Spośród chorób może wystąpić mączniak przy przesuszeniu i zagęszczeniu roślin, spośród szkodników mszyce na młodych pędach, wyjątkowo ślimaki w chłodną i wilgotną wiosnę, początkującym pomaga głównie przepuszczalny substrat i przewiewne stanowisko.

Autor: Kristýna | Rewizja: 02.02. 2026