Flaszowiec peruwiański - cherimoya Czerymoja

Opis szczegółowy produktu

Anona czerymoja - annona - egzotyczne drzewo lub krzew, pochodzące z andyjskich regionów Peru i Ekwadoru, gdzie rośnie w umiarkowanym, górskim klimacie subtropikalnym z ciepłymi dniami i chłodniejszymi nocami. W swoim naturalnym środowisku może osiągnąć około 6–9 m wysokości, w doniczce zazwyczaj utrzymuje się ją na poziomie 1,5–2,5 m, tworząc gęstą, łatwo formowalną koronę. Liście są naprzemianległe, podłużnie jajowate, na spodniej stronie delikatnie kutnerowate, przy chłodniejszym zimowaniu uprawa może być częściowo liściasta. Kwiaty wyrastają pojedynczo lub w małych grupach na zeszłorocznych pędach, od późnej wiosny do lata. Mają zielonożółte płatki i typową protogynię – najpierw kwiat jest funkcjonalnie żeński, a później męski – dlatego w przypadku braku wyspecjalizowanych zapylaczy często zwiększa się zawiązywanie owoców poprzez ręczne zapylanie wieczorem. Ze względu na zapylenie zaleca się uprawę dwóch roślin. Owocem jest sercowata lub owalna „butelka” z zieloną, lekko guzkowatą skórką. Miąższ jest kremowy, soczysty, o aromacie przypominającym mieszankę banana, ananasa i wanilii. W kuchni nadaje się do deserów, lodów, smoothie i do jedzenia łyżeczką. Naturalnie zawiera witaminę C, potas i błonnik, co wspiera różnorodność diety; nasiona nie są spożywane.

Uprawa: W naszych warunkach anona jest najpewniej uprawiana jako roślina przenośna, ewentualnie w ogrzewanej szklarni. Preferuje ciepłe, słoneczne i osłonięte od wiatru stanowisko o wyższej wilgotności powietrza, w sezonie od maja do września na zewnątrz, na zimę jasne miejsce bez mrozu o temperaturze około 5–10 °C. Krótkotrwale znosi temperatury około –3 °C, zwłaszcza dojrzałe osobniki, jednak mróz poniżej –4 °C może uszkodzić drewno i korzenie, dlatego w zwykłe zimy uprawa na zewnątrz bez ochrony jest ryzykowna. Podłoże powinno być próchnicze, średnio żyzne i dobrze przepuszczalne, najlepiej o pH 6,5–7,6; na dnie doniczki ważny jest drenaż i lekka warstwa ściółki zapewniająca stabilną wilgotność. Podlewanie powinno być równomierne, bez przelania; przy wahaniach wilgotności owoce mogą pękać, a korzenie cierpią na gnicie. Nawożenie jest zalecane od wiosny do połowy lata, z naciskiem na potas i pierwiastki śladowe; zimą się nie nawozi. Cięcie ogranicza się do prześwietlenia korony i skrócenia długich pędów po zimie, aby pobudzić rozkrzewianie. Owoce dojrzewają najczęściej w październiku – listopadzie, zbiera się je jędrne po zmianie odcienia na żółtozielony i pozostawia do dojrzenia w temperaturze pokojowej; dojrzałość poznaje się po lekkim ugięciu miąższu pod skórką. Początkującym pomaga uprawa w przestronnej donicy 30–50 l, gdzie łatwiej kontrolować podlewanie i zimowanie. Do ryzyk należą: wełnowce, mszyce i przędziorki przy suchym powietrzu, a także choroby grzybowe związane z nadmiernym podlewaniem, na przykład gnicie korzeni i szyjki korzeniowej.

Autor: Kristýna | Rewizja: 21.02. 2026