Flaszowiec peruwiański Annona cherimola

Opis szczegółowy produktu

Flaszowiec peruwiański - egzotyczne drzewo lub krzew, pochodzi z andyjskich regionów Peru i Ekwadoru, gdzie rośnie w łagodnym, górskim klimacie subtropikalnym z ciepłymi dniami i chłodniejszymi nocami. W ojczyźnie może dorastać do około 6–9 m, w pojemniku utrzymuje się go zwykle na wysokości 1,5–2,5 m, tworzy wówczas gęstszą, łatwą do formowania koronę. Liście są skrętoległe, podłużnie jajowate, od spodu delikatnie filcowate, przy chłodniejszym zimowaniu roślina może częściowo zrzucać liście. Kwiaty wyrastają pojedynczo lub w małych grupach na zeszłorocznych pędach, od końca wiosny do lata. Mają zielonożółte płatki i typową przedsłupność – najpierw kwiat jest funkcjonalnie żeński, a później męski – dlatego przy braku wyspecjalizowanych zapylaczy zawiązywanie owoców często zwiększa się przez ręczne zapylanie wczesnym wieczorem. Ze względu na zapylanie zaleca się jednak uprawę dwóch roślin. Owocem jest sercowata do owalnej „flaszka” o zielonej, delikatnie guzowatej skórce. Miąższ jest kremowy, soczysty, o aromacie przypominającym połączenie banana, ananasa i wanilii. W kuchni nadaje się do deserów, lodów, koktajli, a także do jedzenia łyżeczką. Naturalnie zawiera witaminę C, potas i błonnik, co wzbogaca urozmaiconą dietę, nasion się nie spożywa.

Uprawa: W naszych warunkach klimatycznych flaszowiec najpewniej uprawia się jako roślinę pojemnikową, ewentualnie w ogrzewanej szklarni. Odpowiada mu ciepłe, słoneczne i osłonięte od wiatru stanowisko z wyższą wilgotnością powietrza, w sezonie od maja do września na zewnątrz, a zimą jasne, niezamarzające miejsce o temperaturze około 5–10 °C. Krótkotrwale znosi około –3 °C, zwłaszcza dojrzałe okazy, jednak mróz poniżej –4 °C może uszkodzić drewno i korzenie, dlatego w zwykłe zimy uprawa na zewnątrz bez ochrony jest ryzykowna. Odpowiednie jest podłoże próchniczne, średnio zasobne i dobrze przepuszczalne, najlepiej o pH 6,5–7,6, ważny jest drenaż na dnie pojemnika oraz cienka warstwa ściółki dla stabilnej wilgotności. Podlewa się równomiernie, bez przelewania, przy wahaniach wilgotności owoce mogą pękać, a korzenie są narażone na zgnilizny. Nawożenie stosuje się od wiosny do połowy lata, z naciskiem na potas i mikroelementy, zimą się nie nawozi. Cięcie ogranicza się do prześwietlenia korony i skrócenia długich pędów po zimie, aby pobudzić rozgałęzianie. Owoce dojrzewają najczęściej w październiku i listopadzie, zbiera się je jeszcze twarde, gdy skórka zmieni odcień na żółtozielony, i pozostawia do dojrzenia w temperaturze pokojowej, dojrzałość poznaje się po lekkim mięknięciu miąższu pod skórką. Początkującym ułatwia uprawę obszerny pojemnik o pojemności 30–50 l, w którym łatwiej kontrolować podlewanie i zimowanie. Z zagrożeń pojawiają się czerwce, mszyce i przędziorki przy suchym powietrzu, a także choroby grzybowe związane z nadmiarem wody, na przykład zgnilizna korzeni i szyjki korzeniowej.

Autor: Kristýna | Rewizja: 21.02. 2026