Funkia 'Paul's Glory' Hosta 'Paul's Glory'

Opis szczegółowy produktu

Funkia 'Paul's Glory' - ta odmiana została zarejestrowana w USA w 1987 roku jako mutacja (sport) funkii 'Perry's True Blue' i jest kojarzona z nazwiskami Paula Hofera i Petera Ruha. W ogrodach sprawdziła się na tyle, że otrzymała wyróżnienie RHS Award of Garden Merit, a w USA podaje się ją także jako „Hosta of the Year 1999”. Kępa jest zrzucająca liście, łukowato przewieszona i w pełni rozwoju osiąga około 60–65 cm wysokości oraz 110–140 cm szerokości. Liście są szeroko sercowate, sztywne, lekko miseczkowate, często o długości 20–25 cm, dzięki czemu roślina prezentuje się plastycznie nawet bez kwiatów. Wiosną środek liścia ma barwę chartreuse, w ciągu lata przechodzi w złotożółtą do kremowej, podczas gdy brzeg pozostaje niebieskozielony do niebieskawego, a kontrast jest wyraźny nawet w cieniu. W porównaniu z popularną odmianą 'Gold Standard' liść ma zazwyczaj lepszą substancję, a rysunek wydaje się czystszy. W lipcu i sierpniu wyrastają pędy kwiatostanowe o wysokości około 90–100 cm z jasnolawendowymi do prawie białych, rurkowato-dzwonkowatymi kwiatami, przeważnie bez wyraźnego zapachu, odwiedzanymi przez pszczoły i trzmiele. Sprawdza się jako soliter na cienistej rabacie, przy oczkach wodnych oraz w podszycie krzewów, gdzie dobrze komponuje się z paprociami, miodunkami i żurawkami. Liście można wykorzystywać jako zieleń ciętą do kompozycji florystycznych.

Uprawa: Stanowisko wybiera się w półcieniu lub cieniu, niebieski odcień liści utrzymuje się najlepiej z dala od ostrego południowego słońca i przy równomiernej wilgotności. Odpowiednia jest gleba próchniczna, żyzna, umiarkowanie wilgotna, ale przepuszczalna, aby korzenie zimą nie cierpiały z powodu nadmiaru wody. Zalecane pH wynosi około 6,0–7,5, wapń zazwyczaj nie przeszkadza. Sadzonki funkii sadzi się od marca do października, najlepiej do gleby wcześniej wzbogaconej kompostem, a ściółka pomaga zatrzymać wilgoć i utrzymać liście w czystości. Dla dorosłej kępy zachowuje się rozstawę około 80–100 cm, co odpowiada mniej więcej 1–2 roślinom na m², a przy nasadzeniach przeznaczonych do szybszego zwarcia stosuje się gęstszą rozstawę. Wiosną usuwa się resztki zaschniętych liści, a po przekwitnieniu pędy kwiatostanowe, cięcie żywych tkanek zwykle nie jest potrzebne. Nawożenie przeprowadza się wiosną kompostem lub nawozem do bylin, przenawożenie azotem zwiększa miękkość liści. Przy uprawie w pojemniku zaleca się większe naczynie z warstwą drenażową i regularne podlewanie, a zimą sprawdza się ochrona bryły korzeniowej przed przemarzaniem. Mrozoodporność dobrze ukorzenionych kęp w gruncie wynosi zwykle około -30 °C, młode nasadzenia korzystają z lekkiej zimowej ściółki. Wiosną mogą pojawić się ślimaki nagie i ślimaki skorupkowe, w pojemnikach także opuchlaki, warto też zwracać uwagę na choroby wirusowe funkii, zwłaszcza przy podziale i wymianie roślin.

Autor: Nikol | Rewizja: 29.1.2026