Funkia clausa var normalis Hosta clausa var. normalis

Opis szczegółowy produktu

Bohyška clausa var normalis - odmiana botaniczna bohyšky pochodząca z Półwyspu Koreańskiego, opisana w literaturze przez F. Maekawę w 1937 roku. W naturze rośnie w rzadkich lasach i na wilgotniejszych zboczach, gdzie gleba jest bogata w próchnicę, a lato jest wolne od długich okresów suszy. Różni się od spokrewnionej Hosty clausa tym, że kwiaty otwierają się, podczas gdy u gatunku pąki często pozostają zamknięte. Roślina tworzy niski, powoli rozrastający się przez kłącza pokrój i w ciągu 2-5 lat potrafi wypełnić powierzchnię jako bylina okrywowa. Ulistnienie osiąga zazwyczaj około 20-30 cm wysokości, a kępa stopniowo rozrasta się do około 50-70 cm szerokości. Liście są wąsko eliptyczne do jajowatych, błyszcząco zielone, z delikatnie zaznaczonym unerwieniem i bardziej spiczastym zakończeniem, zazwyczaj długości 12-18 cm, jaśniejsze na spodniej stronie. Ogonki liściowe mogą mieć delikatne czerwone plamkowanie, widoczne szczególnie u młodych liści. W lipcu do sierpnia nad liśćmi wyrastają sztywne łodygi o długości około 60-70 cm z lejkowatymi do dzwonkowatych kwiatami w kolorze ciemnej lawendy do fioletu, zazwyczaj bez wyraźnego zapachu. Kwiaty przyciągają pszczoły i trzmiele, a w kompozycji sprawdzą się również jako delikatniejszy kontrast dla wielkolistnych odmian. Dzięki kłączom dobrze sprawdza się przed i między drzewami, wzdłuż ścieżek lub przy elementach wodnych, w połączeniu z paprociami, tawułkami czy miodunkami. Po spożyciu może być drażniąca dla psów i kotów, dlatego należy ją umieścić poza zasięgiem gryzienia.

Uprawa: Stanowisko wybieramy w półcieniu do cienia, niebieski odcień liści najlepiej utrzymuje się z dala od ostrego południowego słońca i na stanowisku o równomiernej wilgotności. Odpowiednia jest gleba próchnicza, żyzna, która pozostaje lekko wilgotna, ale jest przepuszczalna, aby korzenie zimą nie cierpiały z powodu nadmiernego nawodnienia. Zalecane pH wynosi około 6,0–7,5, wapń zazwyczaj nie stanowi problemu. Sadzenie sadzonki funkii odbywa się od marca do października, najlepiej do wcześniej ulepszonej gleby z kompostem, ściółka pomaga utrzymać wilgoć i czyste liście. Dla dorosłej kępy pozostawia się odstęp około 80–100 cm, co odpowiada mniej więcej 1–2 roślinom na m², w nasadzeniach dla szybszego zadarnienia stosuje się gęstszy rozstaw. Wiosną usuwa się resztki zaschniętych liści i pędy kwiatowe po kwitnieniu, cięcie żywego materiału zazwyczaj nie jest konieczne. Nawożenie odbywa się wiosną kompostem lub nawozem dla bylin, nadmierne nawożenie azotem zwiększa miękkość liści. Przy uprawie w pojemnikach odpowiednia jest większa donica z warstwą drenażową i regularnym podlewaniem, zimą w przypadku pojemników sprawdza się ochrona bryły korzeniowej przed przemarznięciem. Mrozoodporność dojrzałych kęp w glebie ogrodowej zazwyczaj wynosi około -30 °C, młode nasadzenia docenią lekki zimowy mulcz. Wśród problemów mogą pojawić się ślimaki i pomrowy wiosną, w przypadku pojemników również chrząszcze, i należy pilnować chorób wirusowych funkii, zwłaszcza przy podziale i wymianie roślin.

Autor: Nikol | Rewizja: 30.1.2026