Gailardia oścista 'Guapa Flamenco Bicolour' Gaillardia aristata 'Guapa Flamenco Bicolour'

Opis szczegółowy produktu

Gailardia oścista 'Guapa Flamenco Bicolour' - selekcja z nowoczesnej serii Guapa, hodowanej z myślą o zwartym pokroju, regularnym rozgałęzianiu i długim kwitnieniu w letnim upale. W materiałach katalogowych występuje również pod oznaczeniem hodowlanym 'FLOGB0060' i jest chroniona prawem hodowcy. Tworzy niską, gęstą kępę, która w okresie kwitnienia osiąga około 0,35–0,45 m wysokości i rozrasta się na podobną szerokość, przez co działa jak barwna poducha na pierwszym planie nasadzenia. Liście są lancetowate do jajowatych, lekko owłosione, intensywnie zielone, w dotyku delikatnie szorstkie i pozbawione wyraźnego zapachu. Od czerwca do września ponad liśćmi wznoszą się sztywne łodygi z koszyczkami o średnicy około 6–8 cm. Kwiaty języczkowe są intensywnie czerwone do winnoczerwonych i na końcach przechodzą w wyrazisty żółty brzeg. Środek koszyczka bywa ciemniejszy, a w miarę rozkwitania barwny pierścień staje się coraz wyraźniejszy. Kolory dobrze utrzymują się także w pełnym słońcu i znakomicie prezentują się obok lawendy, szałwii, perowskii, krwawników czy traw ozdobnych, z którymi współtworzą ciepłe barwy późnego lata. Kwiaty dostarczają pyłku i nektaru owadom zapylającym. Regularnie wykorzystuje się je w letnich bukietach, a dzięki niskiemu pokrojowi roślina sprawdza się również w pojemnikach na tarasie.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, najlepiej w cieplejszym mikroklimacie i w miejscu osłoniętym od wiatru, ponieważ długiemu kwitnieniu sprzyja suche, przewiewne stanowisko. Najodpowiedniejsza jest gleba lekka do piaszczysto-gliniastej, o doskonałym drenażu, bez zimowego zastoju wody, o odczynie około pH 6,5–8,0. Na ciężkich glebach gliniastych dobrze sprawdza się domieszka żwiru. Podlewanie jest ważne po posadzeniu i podczas dłuższej suszy. Po ukorzenieniu odporność na suszę jest wysoka, a zbyt częste podlewanie zwiększa ryzyko gnicia korzeni. Nawożenie powinno być umiarkowane. Wiosną wystarczy kompost lub niewielka dawka nawozu o obniżonej zawartości azotu, dzięki czemu łodygi pozostają sztywne. Kwitnienie trwa zwykle od czerwca do września. W warunkach Polski sadzenie planuje się najczęściej od marca do października, zależnie od dostępności roślin i wilgotności gleby. Przekwitłe koszyczki usuwa się na bieżąco, co przedłuża zawiązywanie pąków. Po sezonie kępę skraca się do 10–15 cm, przy czym główne cięcie wykonuje się często pod koniec zimy lub wczesną wiosną. Ściółka powinna być lekka, najlepiej mineralna, ponieważ ciężkie zimowe okrycie wokół szyjki korzeniowej zatrzymuje wilgoć. Do uprawy w pojemniku zaleca się głębsze naczynie o pojemności co najmniej 10–15 l z grubą warstwą drenażową i bardziej mineralnym podłożem. Zimą warto chronić doniczkę przed przemoczeniem i silnym mrozem. Mrozoodporność dojrzałych roślin podaje się najczęściej na poziomie około -20 do -25 °C, na suchszych stanowiskach krótkotrwale nawet niżej, decydujące znaczenie ma jednak dobry drenaż. Do częstszych problemów należą mączniak prawdziwy, plamistości liści, a w przemokniętej glebie zgnilizna korzeni. Spośród szkodników mogą pojawić się mszyce i ślimaki. Przewiewna rozstawa i pełne słońce wyraźnie ograniczają te problemy. Zalecana rozstawa wynosi 30–40 cm, co odpowiada około 6–11 roślinom na m². Po 3–4 latach nasadzenie często się odmładza przez podział kęp lub wymianę roślin. 

Autor: Kristýna | Rewizja: 26.01. 2026