Gailardia oścista 'Guapa Red' - Gaillardia aristata 'Guapa Red' Gaillardia aristata „Guapa Red”

Opis szczegółowy produktu

Gaillarda aristata 'Guapa Red' - kompaktowa odmiana z serii Guapa, ceniona za jednolity pokrój i intensywnie czerwone kwiaty, które zachowują kolor w letnim słońcu. W ofercie hodowców pojawia się również pod oznaczeniem hodowlanym 'FLOGB0014'. Tworzy gęsto rozgałęzioną kępę, która w okresie kwitnienia osiąga około 0,4–0,6 m wysokości i rozrasta się na 0,4–0,5 m, dzięki czemu wypełnia przednią część rabaty bez potrzeby podpory. Liście są lancetowate do jajowatych, ciemnozielone, delikatnie owłosione i na brzegach lekko szorstkie, bez kolców i bez wyraźnego zapachu. Od czerwca do września na mocnych łodygach pojawiają się kwiatostany o średnicy około 6–8 cm, języczkowate kwiaty są koralowo-rubinowo czerwone, środek jest ciemniejszy, a przy pełnym rozkwicie czasami pojawia się delikatny żółty odcień u środka. Kwitnienie jest stopniowe, dzięki czemu na kępie przeplatają się pąki, otwarte kwiaty i dojrzewające środki, a całość wygląda żywo aż do wczesnej jesieni. Kwiaty dostarczają pyłku i nektaru, są regularnie odwiedzane przez zapylacze, a w wazonie wyglądają prosto i czysto. W kompozycji dobrze komponuje się z trawami ozdobnymi, szałwiami, lawendami, perovskią lub z rozchodnikami, gdzie czerwony odcień prześwieca przez żwirową ściółkę i suchszą rabatę. Roślina jest idealna do przedogródków, na tarasy i na rabaty mieszane.

Uprawa: Dobrze rośnie na pełnym słońcu, najlepiej w cieplejszym mikroklimacie i w miejscu osłoniętym, ponieważ długie kwitnienie sprzyja suchemu, przewiewnemu stanowisku. Najodpowiedniejsza jest gleba lekka do piaszczysto-gliniastej z doskonałym drenażem, bez zimowego zastoju wody, o odczynie około pH 6,5–8,0, na ciężkich glebach gliniastych sprawdza się dodatek żwiru. Podlewanie jest ważne po posadzeniu i podczas długotrwałej suszy, po ukorzenieniu się odporność na suszę jest wysoka, a zbyt częste podlewanie zwiększa ryzyko gnicia korzeni. Nawożenie jest umiarkowane, wiosną wystarczy kompost lub niskie dawki nawozu o mniejszej zawartości azotu, aby łodygi pozostały mocne. Kwitnienie zazwyczaj trwa od czerwca do września, sadzenie w warunkach Polski planuje się najczęściej od marca do października, w zależności od dostępności roślin i wilgotności. Przekwitłe koszyczki są sukcesywnie usuwane, co przedłuża zawiązywanie pąków, a po sezonie kępa jest skracana do 10–15 cm, przy czym główne cięcie często wykonuje się pod koniec zimy lub wczesną wiosną. Ściółka powinna być lekka i raczej mineralna, ciężkie zimowe okrycie przy szyjce zatrzymuje wilgoć. Do uprawy w pojemniku nadaje się głębszy pojemnik o pojemności co najmniej 10–15 l z grubą warstwą drenażową i bardziej mineralnym podłożem, zimą pomaga chronić doniczkę przed przemoczeniem i silnym mrozem. Mrozoodporność dojrzałych roślin podaje się najczęściej w okolicach -20 do -25 °C, na suchszych stanowiskach krótkotrwale nawet niżej, decydujące jest jednak odwodnienie. Do częstszych problemów należą mączniak, plamistość liści i na przemoczonej glebie gnicie korzeni, ze szkodników mszyce i ślimaki, przewiewna przestrzeń i słońce znacznie ograniczają problemy. Zalecane odstępy wynoszą 30–40 cm, co odpowiada mniej więcej 6–11 roślinom na m², a porost po 3–4 latach często odmładza się przez podział lub wymianę roślin.

Autor: Krystyna | Rewizja: 26.01.2026