Gailardia oścista 'Guapa Tango Bicolour' Gaillardia aristata 'Guapa Tango Bicolour'

Opis szczegółowy produktu

Gailardia oścista 'Guapa Tango Bicolour'  - preriowa bylina z rodziny astrowatych, pochodząca z suchych stepów i otwartych stanowisk Ameryki Północnej. Odmiana 'Guapa Tango Bicolour' należy do nowoczesnej, kompaktowej serii Guapa o skróconych międzywęźlach i sztywniejszych pędach, dzięki czemu koszyczki kwiatowe utrzymują się nad rozetą liściową i wyraźnie się nie wykładają. Roślina tworzy gęstą kępę o wysokości około 35–45 cm i szerokości 40–45 cm. Liście są lancetowate, delikatnie owłosione, średnio zielone i w dotyku lekko szorstkie. Od czerwca do września pojawiają się koszyczki o średnicy około 6–8 cm z ciemniejszym środkiem i płatkami przechodzącymi od żółci do ceglastej czerwieni, które pięknie prezentują się w towarzystwie lawendy, kocimiętki, werbeny, perowskii lub traw ozdobnych. Kwiaty są obfitym źródłem nektaru i pyłku dla pszczół i motyli, a jako krótkotrwały kwiat cięty dobrze sprawdzają się zwłaszcza w letnich bukietach. W porównaniu z wyższymi gailardiami, które dorastają do 0,6–0,8 m, zajmuje mniej miejsca i łatwiej utrzymuje równą linię obwódki.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, najchętniej w cieplejszym mikroklimacie i w miejscu osłoniętym od wiatru, ponieważ długie kwitnienie sprzyja suchemu, przewiewnemu stanowisku. Najodpowiedniejsza jest gleba lekka do piaszczysto-gliniastej, bardzo dobrze zdrenowana, niezalewana zimą, o odczynie około pH 6,5–8,0. Na ciężkich glinach sprawdza się domieszka żwiru. Podlewanie jest ważne po posadzeniu i podczas dłuższej suszy. Po ukorzenieniu roślina jest bardzo odporna na suszę, a zbyt częste podlewanie zwiększa ryzyko gnicia korzeni. Nawożenie powinno być umiarkowane – wiosną wystarcza kompost lub niewielkie dawki nawozu o mniejszej zawartości azotu, aby pędy pozostały sztywne. Kwitnienie trwa zwykle od czerwca do września, a sadzenie w warunkach Polski planuje się najczęściej od marca do października, w zależności od dostępności roślin i wilgotności gleby. Przekwitłe koszyczki usuwa się na bieżąco, co przedłuża zawiązywanie pąków, a po sezonie kępę skraca się do 10–15 cm, przy czym główne cięcie wykonuje się często pod koniec zimy lub wczesną wiosną. Ściółka powinna być lekka, raczej mineralna, ponieważ ciężkie zimowe okrycie przy szyjce korzeniowej zatrzymuje wilgoć. Do uprawy w pojemniku nadaje się głębsza donica o pojemności co najmniej 10–15 l z grubą warstwą drenażową i bardziej mineralnym podłożem. Zimą warto chronić donicę przed przemoczeniem i silnym mrozem. Mrozoodporność dojrzałych roślin podaje się najczęściej na około -20 do -25 °C, na suchszych stanowiskach krótkotrwale nawet niżej, decydujące jest jednak odprowadzenie wody. Do częstszych problemów należą mączniak prawdziwy, plamistości liści, a w przemokniętej glebie zgnilizna korzeni, ze szkodników mszyce i ślimaki. Przewiewny rozstaw i słońce wyraźnie ograniczają te problemy. Zalecany rozstaw to 30–40 cm, co odpowiada mniej więcej 6–11 roślinom na m², a nasadzenie po 3–4 latach często odmładza się przez podział lub wymianę roślin. 

Autor: Kristýna | Rewizja: 26.01. 2026