Gailardia oścista 'Spintop Copper Sun' Gaillardia 'Spintop Copper Sun'

Opis szczegółowy produktu

Gailardia oścista 'Spintop Copper Sun' - ta odmiana tworzy zwartą, półkulistą kępę o wysokości zwykle 30–40 cm i szerokości 30–40 cm. Wąskie do lancetowatych liście są zielone, lekko owłosione i tworzą solidną bazę, która na suchej rabacie nie sprawia wrażenia rzadkiej. Od czerwca do października, a przy ciepłej jesieni nawet dłużej, wydaje na sztywnych pędach pojedyncze koszyczki. Kwiaty języczkowe są charakterystycznie zwinięte w wąskie rurki, przy środku miedzianoczerwone do pomarańczowych, a na końcach bursztynowożółte. Środek w miarę dojrzewania zmienia barwę z żółtozielonej z czerwonym obrzeżeniem na winnoczerwoną, dzięki czemu kwiat nawet po kilku dniach sprawia cieplejsze wrażenie. Zapach nie jest wyraźny, za to kwiaty są regularnie odwiedzane przez pszczoły i motyle. W kompozycjach sprawdza się z lawendą, kocimiętką, szałwią omszoną, jeżówkami, trawami ozdobnymi lub rozchodnikami. Dobrze prezentuje się w pojemnikach, na partiach żwirowych, w ogrodach skalnych i na pierwszym planie słonecznych rabat bylinowych, gdzie wnosi kolor bez bujnego wzrostu.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, najlepiej w cieplejszym mikroklimacie i w miejscu osłoniętym, ponieważ długie kwitnienie sprzyja suchemu, przewiewnemu stanowisku. Najodpowiedniejsza jest gleba lekka do piaszczysto-gliniastej, bardzo dobrze zdrenowana, bez zimowego zastoju wody, o odczynie około pH 6,5–8,0, a na ciężkich glebach gliniastych sprawdza się domieszka żwiru. Podlewanie jest ważne po posadzeniu i podczas dłuższej suszy, po ukorzenieniu odporność na suszę jest wysoka, a zbyt częste podlewanie zwiększa ryzyko gnicia korzeni. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną wystarczy kompost lub niewielkie dawki nawozu o mniejszej zawartości azotu, aby pędy pozostały sztywne. Kwitnienie trwa zwykle od czerwca do października, a sadzenie w Polsce planuje się najczęściej od marca do października, w zależności od dostępności roślin i wilgotności gleby. Przekwitłe koszyczki usuwa się na bieżąco, co przedłuża zawiązywanie pąków, a po sezonie kępę skraca się do 10–15 cm, przy czym główne cięcie wykonuje się często pod koniec zimy lub wczesną wiosną. Ściółka powinna być lekka, raczej mineralna, ponieważ grube zimowe okrycie przy szyjce korzeniowej zatrzymuje wilgoć. Do uprawy w pojemniku nadaje się głębsza donica o pojemności co najmniej 10–15 l z grubą warstwą drenażową i bardziej mineralnym podłożem, a zimą warto chronić donicę przed przemoczeniem i silnym mrozem. Mrozoodporność dojrzałych roślin podaje się najczęściej na około -20 do -25 °C, na suchszych stanowiskach krótkotrwale nawet niżej, decydujące jest jednak odprowadzenie wody. Do częstszych problemów należą mączniak prawdziwy, plamistości liści, a w przemokniętej glebie zgnilizna korzeni, ze szkodników mszyce i ślimaki, a przewiewna rozstawa i słońce wyraźnie ograniczają te kłopoty. Zalecana rozstawa to 30–40 cm, co odpowiada około 6–11 roślinom na m², a nasadzenie po 3–4 latach często odmładza się przez podział lub wymianę roślin. 

Autor: Nikol | Rewizja: 5.5. 2026