Gaura Lindheimera 'Gaudi Pink' Gaura lindheimeri 'Gaudi Pink'

Opis szczegółowy produktu

Gaura Lindheimera 'Gaudi Pink'  - zwarta odmiana z serii GAUDI®, wyhodowana z myślą o niskim, dobrze rozgałęzionym wzroście i długim kwitnieniu. Uprawiana jest także pod oznaczeniem hodowlanym 'Florgaucompi'. Tworzy gęstą kępę o wysokości około 30–40 cm i szerokości około 35–45 cm. Wąskie, lancetowate liście latem są zielone, a przy chłodniejszej pogodzie i na młodych pędach mogą przebarwiać się na odcienie brązowe aż winnoczerwone. Sztywne, wzniesione pędy mają często czerwonawy do winnego odcień i niosą ciemniejsze pąki, z których od czerwca do października stopniowo rozwijają się jasno- do średnioróżowych kwiaty o średnicy około 2–3 cm. Cztery płatki korony ułożone są w lekki wachlarz i wraz z wyraźnymi pręcikami tworzą zwiewny efekt przypominający drobne motyle unoszące się nad kępą. Kwiaty chętnie odwiedzają pszczoły, trzmiele i inne zapylacze. Odmiana nadaje się na słoneczne rabaty bylinowe, do nasadzeń żwirowych i preriowych, do pojemników oraz wzdłuż ścieżek, gdzie jej delikatna sylwetka dobrze kontrastuje ze zwartszymi bylinami i trawami. Dobrze komponuje się z szałwiami, kocimiętkami, jeżówkami, rozchodnikami, kostrzewami i niższymi miskantami. Dzięki długiemu okresowi kwitnienia utrzymuje kolor w kompozycji od początku lata aż do pierwszych chłodniejszych dni jesieni, a przy tym nie sprawia wrażenia ciężkiej.

Uprawa:  Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, w ciepłym, przewiewnym mikroklimacie i w miejscu osłoniętym od wiatru, gdzie długie pędy kwiatowe rzadziej się łamią, a kwitnienie trwa dłużej. Podstawą powodzenia jest gleba przepuszczalna o doskonałym drenażu, ponieważ zimowe przemoczenie bywa częstszą przyczyną strat niż mróz. Sprawdza się podłoże piaszczysto-gliniaste z domieszką żwiru o pH około 6,5–7,8. Podlewanie jest ważne po posadzeniu i podczas długotrwałej suszy, po ukorzenieniu odporność na suszę jest dobra, a nadmiar wody zwiększa ryzyko gnicia korzeni. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną zwykle wystarcza kompost lub niewielka dawka zrównoważonego nawozu o niższej zawartości azotu, aby rośliny niepotrzebnie się nie wyciągały. Kwitnienie trwa najczęściej od czerwca do października, sadzenie przeprowadza się zazwyczaj od marca do października w zależności od pogody i dostępności, a przy sadzeniu jesiennym korzystne jest suche, ciepłe stanowisko. Po pierwszej fali kwitnienia często skraca się pędy mniej więcej o jedną trzecią, co pobudza dalsze rozgałęzianie i tworzenie nowych kwiatów. Główne cięcie zwykle pozostawia się na koniec zimy lub wczesną wiosnę. Ściółkę wybiera się lekką, raczej mineralną, na przykład żwir przy szyjce korzeniowej, który nie zatrzymuje wilgoci. Do uprawy w pojemniku odpowiedni jest głębszy pojemnik o pojemności co najmniej 20–30 l z warstwą drenażową i bardziej mineralnym podłożem. Zimą ważne jest ograniczenie przemakania i ochrona bryły korzeniowej przed silnym przemarznięciem. Mrozoodporność dojrzałych roślin podaje się najczęściej na około -20 do -23 °C, a w niektórych źródłach nawet około -25 °C, przy czym decydujące jest suche stanowisko zimą. Początkującym ogrodnikom poleca się sadzenie na podwyższonej rabacie lub przy murze, gdzie jest cieplej i suszej. Spośród chorób przy zbyt gęstym sadzeniu może pojawić się mączniak prawdziwy i plamistość liści, a przy przemoczeniu gnicie korzeni. Ze szkodników występują mszyce, a na młodych roślinach niekiedy ślimaki. Zalecana rozstawa to 50–60 cm, co odpowiada około 3–4 roślinom na m².

Autor: Kristýna | Rewizja: 31.8. 2026