Gaura Lindheimera 'Graceful Pink' - Gaura lindheimeri 'Graceful Pink' Gaura Lindheimeri „GracefulPink”

Opis szczegółowy produktu

Gaura lindheimeri 'Graceful Pink' - bardziej zwarty kultywar byliny z rodziny wiesiołkowatych (Onagraceae), pochodzący z preriowych obszarów południowych USA. Seria BELLEZA została wyhodowana z naciskiem na obfite rozkrzewianie i długi sezon kwitnienia, w przypadku 'Graceful Pink' opisany jest niemiecki hodowca Nils Klemm. Roślina tworzy gęstsze kępy z wąskimi, lancetowatymi liśćmi, które wiosną mogą mieć odcień wina, a latem stają się zielone. W wieku dorosłym osiąga około 35–50 cm wysokości i rozrasta się na 40–60 cm, dzięki czemu łatwo znajduje zastosowanie nawet tam, gdzie gatunek podstawowy wydawałby się zbyt rozproszony. Od lipca do października nad liśćmi wyrastają cienkie, elastyczne łodygi z luźnymi gronami kwiatów, które otwierają się stopniowo, tworząc wrażenie lekkiej różowej mgiełki. Pojedyncze kwiaty mają cztery płatki przypominające skrzydła motyla, są delikatnie słodko pachnące tylko słabo lub bez wyraźnego zapachu i są regularnie odwiedzane przez pszczoły i motyle. W kompozycjach dobrze komponuje się z trawami ozdobnymi, szałwiami, jeżówkami, werbenami, lawendami i jasnym mulczem żwirowym, gdzie różowy kolor wyróżnia się nawet późnym latem. Po ukorzenieniu jest odporna na suszę i upał, dzięki czemu nadaje się na suche rabaty, skalniaki lub do aranżacji w pojemnikach.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, w ciepłym, przewiewnym mikroklimacie i w zacisznym miejscu, gdzie długie łodygi kwiatowe mniej się łamią, a kwitnienie trwa dłużej. Podstawą sukcesu jest przepuszczalna gleba z doskonałym drenażem, ponieważ zimowe przemoczenie jest częstszą przyczyną strat niż mróz; sprawdza się podłoże piaszczysto-gliniaste z dodatkiem żwiru i pH około 6,5–7,8. Podlewanie jest ważne po posadzeniu i podczas długotrwałej suszy, po ukorzenieniu odporność na suszę jest dobra, a nadmiar wody zwiększa ryzyko gnicia korzeni. Nawożenie jest umiarkowane, wiosną zazwyczaj wystarcza kompost lub mniejsza dawka zbilansowanego nawozu o niższej zawartości azotu, aby rośliny zbytnio się nie wyciągały. Kwitnienie najczęściej trwa od czerwca do października, sadzenie odbywa się zazwyczaj od marca do października w zależności od pogody i dostępności, w przypadku sadzenia jesiennego preferowane jest suche, ciepłe stanowisko. Po pierwszej fali kwitnienia często skraca się łodygi o około jedną trzecią, co sprzyja dalszemu rozgałęzianiu i nowym kwiatom, główne cięcie zazwyczaj pozostawia się na koniec zimy lub wczesną wiosnę. Ściółka powinna być lekka i raczej mineralna, na przykład żwir przy szyjce korzeniowej, który nie zatrzymuje wilgoci. Do uprawy w pojemniku nadaje się głębszy pojemnik o pojemności co najmniej 20–30 l z warstwą drenażową i bardziej mineralnym podłożem, zimą ważne jest ograniczenie przemoczenia i ochrona bryły korzeniowej przed gwałtownym przemarznięciem. Mrozoodporność dojrzałych roślin podaje się najczęściej w przybliżeniu -20 do -23 °C, według niektórych źródeł nawet około -25 °C, przy czym decydujące jest suche zimowe stanowisko. Początkującym sprawdza się sadzenie na podwyższonej grządce lub przy ścianie, gdzie jest cieplej i suchiej. Z chorób może pojawić się mączniak i plamistość liści przy zagęszczeniu, przy przemoczeniu zgnilizna korzeni, ze szkodników mszyce i czasem ślimaki u młodych roślin. Zalecane rozstawy to 50–60 cm, co odpowiada około 3–4 roślinom na m².

Autor: Krystyna | Rewizja: 26.01.2026