Gaura Lindheimera 'Graceful Pink' Gaura lindheimeri 'Graceful Pink'

Opis szczegółowy produktu

Gaura Lindheimera 'Graceful Pink' - bardziej zwarta odmiana byliny z rodziny wiesiołkowatych (Onagraceae), pochodzącej z preriowych obszarów południa USA. Seria BELLEZA została wyhodowana z naciskiem na obfite rozgałęzianie się i długi sezon kwitnienia, a jako hodowcę odmiany 'Graceful Pink' podaje się niemieckiego hodowcę Nilsa Klemma. Roślina tworzy gęstszą kępę o wąskich, lancetowatych liściach, które wiosną mogą wybijać z winnym odcieniem, a latem zielenieją. W pełni rozwoju osiąga ok. 35–50 cm wysokości i rozrasta się na 40–60 cm, dzięki czemu sprawdza się także tam, gdzie gatunek podstawowy wyglądałby zbyt luźno. Od lipca do października ponad liśćmi wyrastają cienkie, sprężyste pędy z luźnymi gronami kwiatów, które otwierają się stopniowo i tworzą wrażenie lekkiej różowej mgiełki. Pojedyncze kwiaty mają cztery płatki przypominające skrzydła motyla, pachną delikatnie słodko jedynie słabo lub nie mają wyraźnego zapachu i są regularnie odwiedzane przez pszczoły oraz motyle. W kompozycjach dobrze komponuje się z trawami ozdobnymi, szałwiami, jeżówkami, werbenami, lawendą oraz jasną ściółką żwirową, na tle której różowy kolor wyróżnia się także późnym latem. Po ukorzenieniu jest odporna na suszę i upał, dzięki czemu nadaje się na suche rabaty, do ogrodów skalnych i do kompozycji w pojemnikach.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, w ciepłym, przewiewnym mikroklimacie i w miejscu osłoniętym, gdzie długie pędy kwiatowe rzadziej się łamią, a kwitnienie trwa dłużej. Podstawą sukcesu jest gleba przepuszczalna o doskonałym drenażu, ponieważ zimowe przemoczenie bywa częstszą przyczyną strat niż mróz. Sprawdza się podłoże piaszczysto-gliniaste z domieszką żwiru o pH ok. 6,5–7,8. Podlewanie jest ważne po posadzeniu i podczas długotrwałej suszy, po ukorzenieniu odporność na suszę jest dobra, a nadmiar wody zwiększa ryzyko gnicia korzeni. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną zwykle wystarcza kompost lub mniejsza dawka zrównoważonego nawozu o niższej zawartości azotu, aby rośliny niepotrzebnie się nie wyciągały. Kwitnienie trwa najczęściej od czerwca do października, sadzenie wykonuje się zazwyczaj od marca do października w zależności od pogody i dostępności, a przy sadzeniu jesiennym korzystne jest suche, ciepłe stanowisko. Po pierwszej fali kwitnienia często skraca się pędy o mniej więcej jedną trzecią, co pobudza dalsze rozgałęzianie i tworzenie nowych kwiatów, a główne cięcie pozostawia się zwykle na koniec zimy lub wczesną wiosnę. Ściółka powinna być lekka i raczej mineralna, na przykład żwir przy szyjce korzeniowej, który nie zatrzymuje wilgoci. Do uprawy w pojemniku nadaje się głębsze naczynie o pojemności co najmniej 20–30 l z warstwą drenażową i bardziej mineralnym podłożem, a zimą ważne jest ograniczenie przemoczenia i ochrona bryły korzeniowej przed silnym przemarznięciem. Mrozoodporność dojrzałych roślin podaje się najczęściej na ok. -20 do -23 °C, według niektórych źródeł nawet do ok. -25 °C, przy czym decydujące jest suche stanowisko zimą. Początkującym ogrodnikom poleca się sadzenie na podwyższonej rabacie lub przy murze, gdzie jest cieplej i suchej. Z chorób przy zbyt gęstym nasadzeniu może pojawić się mączniak prawdziwy i plamistość liści, przy przemoczeniu gnicie korzeni, a ze szkodników mszyce i czasem ślimaki na młodych roślinach. Zalecana rozstawa wynosi 50–60 cm, co odpowiada ok. 3–4 roślinom na m².

Autor: Kristýna | Rewizja: 26.01. 2026