Gaura Lindheimera 'Rosy Jane' Gaura lindheimeri 'Rosy Jane'

Opis szczegółowy produktu

Gaura Lindheimera 'Rosy Jane'  - obecnie często podawana jako Oenothera lindheimeri, pochodzi z południa USA, gdzie naturalnie występuje w Teksasie i Luizjanie na otwartych preriach i w rzadkich borach sosnowych, przeważnie na lekkich, dobrze przepuszczalnych glebach. Odmiana 'Rosy Jane' to klon znany również pod nazwą 'Harrosy'. Powstała jako spontaniczna mutacja na roślinie 'Siskiyou Pink' i została wyselekcjonowana w 2006 roku w szkółce Hardy’s Plants w Whitchurch w Wielkiej Brytanii, a ochrona odmiany jest związana z patentem PP22290. W polskich warunkach tworzy luźną kępę, zwykle o wysokości 60–80 cm i szerokości 50–70 cm. Liście są wąskie do lancetowatych, podczas rozwoju często w winnopurpurowym odcieniu, później zielone, a na cienkich pędach sprawiają wrażenie „przezroczystych”. Od czerwca do października na końcach pędów stopniowo otwierają się kwiaty o średnicy około 2–3 cm, czteropłatkowe, z wyraźnie wystającymi pręcikami. Z ciemniejszych pąków przechodzą w biel z różowym obrzeżem, dzięki czemu na jednej roślinie widoczne są jednocześnie różne fazy wybarwienia. Roślina dostarcza nektaru owadom zapylającym, kwiatostany nadają się także do wazonu, zapach jest niewyraźny. Na rabatach dobrze komponuje się z trawami ozdobnymi, szałwiami, jeżówkami i perowskią, ponieważ jej cienkie pędy uzupełniają strukturę nasadzeń, nie zagęszczając ich optycznie.

Uprawa:  Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, w ciepłym, przewiewnym mikroklimacie i w miejscu osłoniętym od wiatru, gdzie długie pędy kwiatowe rzadziej się łamią, a kwitnienie trwa dłużej. Podstawą sukcesu jest przepuszczalna gleba ze znakomitym drenażem, ponieważ zimowe przemoczenie częściej niż mróz powoduje straty. Sprawdza się podłoże piaszczysto-gliniaste z domieszką żwiru o pH około 6,5–7,8. Podlewanie jest ważne po posadzeniu i podczas długiej suszy, po ukorzenieniu odporność na suszę jest dobra, a nadmiar wody zwiększa ryzyko zgnilizny korzeni. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną zwykle wystarcza kompost lub niewielka dawka zrównoważonego nawozu o niższej zawartości azotu, aby rośliny niepotrzebnie się nie wyciągały. Kwitnienie przypada najczęściej od czerwca do października, sadzenie wykonuje się zazwyczaj od marca do października w zależności od pogody i dostępności, a przy sadzeniu jesiennym korzystne jest suche, ciepłe stanowisko. Po pierwszej fali kwitnienia często skraca się pędy mniej więcej o jedną trzecią, co pobudza rozkrzewianie i powstawanie nowych kwiatów, a główne cięcie zwykle pozostawia się na koniec zimy lub wczesną wiosnę. Ściółka powinna być lekka i raczej mineralna, na przykład żwir przy szyjce korzeniowej, który nie zatrzymuje wilgoci. Do uprawy w pojemniku odpowiednia jest głębsza donica o pojemności co najmniej 20–30 l z warstwą drenażową i bardziej mineralnym podłożem, zimą ważne jest ograniczenie przemoczenia i ochrona bryły korzeniowej przed gwałtownym przemarznięciem. Mrozoodporność dojrzałych roślin podaje się najczęściej na około -20 do -23 °C, w niektórych źródłach nawet do około -25 °C, przy czym decydujące jest suche stanowisko zimą. Początkującym poleca się sadzenie na podwyższonej rabacie lub przy murze, gdzie jest cieplej i suchej. Z chorób przy zbyt gęstym nasadzeniu może pojawić się mączniak prawdziwy i plamistości liści, przy przemoczeniu zgnilizna korzeni, ze szkodników mszyce, a niekiedy ślimaki na młodych roślinach. Zalecana rozstawa wynosi 50–60 cm, co odpowiada około 3–4 roślinom na m².

Autor: Kristýna | Rewizja: 26.01. 2026