Gaura Lindheimera 'Siskiyou Pink' - Gaura lindheimeri 'Siskiyou Pink' Gaura Lindheimeri „Siskiyou Pink”

Opis szczegółowy produktu

Gaura lindheimeri 'Siskiyou Pink' - bylina z rodziny wiesiołkowatych, pochodząca z południa USA, gdzie zasiedla suche prerie i piaszczyste skraje lasów. Odmiana 'Siskiyou Pink' należy do odmian, które udostępniły wiesiołka ogrodniczego do szerszego zastosowania. Według fachowych źródeł hodowlanych, wprowadzono ją do obiegu w 1994 roku ze szkółki Siskiyou Rare Plant Nursery w Medford w stanie Oregon, jest łączona z hodowcą Baldassarem Mineem i powstała jako różowo kwitnąca odmiana z siewu białej gaury. Tworzy kępy wąskich, lancetowatych liści, młode pędy mogą mieć odcień wiśniowy. W ciągu lata wyrastają cienkie, rozgałęzione łodygi z wiechowatymi kwiatostanami, pojedyncze kwiaty mają szerokość około 2–3 cm, są czteropłatkowe i posiadają długie, wyraźnie wystające pręciki. Kolor kwiatów jest różowy, często z ciemniejszymi pąkami, dzięki czemu kwiatostan wygląda na delikatnie warstwowy. Kwiaty dostarczają nektaru zapylaczom, a lekki pokrój sprawdzi się jako element „tkacki” między bylinami i trawami ozdobnymi, dobre kombinacje tworzy na przykład z szałwiami, jeżówkami, krwawnikami i perovskią. W naszych warunkach wysokość w kwiecie najczęściej wynosi około 60–100 cm, a szerokość 60–90 cm, w cieplejszych rejonach i żyźniejszej glebie może być wyższa, na suchszych rabatach natomiast bardziej zwarta. Kwiatostan nadaje się również do cięcia, zapach jest niewyraźny. Odmiana jest uważana za jedną z bardziej odpornych kolorowych gaury, jednak jest ogólnie krótkowieczna i w dobrych warunkach może się lekko rozsiewać.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, w ciepłym, przewiewnym mikroklimacie i w zacisznym miejscu, gdzie długie łodygi kwiatowe mniej się łamią, a kwitnienie trwa dłużej. Podstawą sukcesu jest przepuszczalna gleba z doskonałym drenażem, ponieważ zimowe przemoczenie jest częstszą przyczyną strat niż mróz; sprawdza się podłoże piaszczysto-gliniaste z dodatkiem żwiru i pH około 6,5–7,8. Podlewanie jest ważne po posadzeniu i podczas długotrwałej suszy, po ukorzenieniu odporność na suszę jest dobra, a nadmiar wody zwiększa ryzyko gnicia korzeni. Nawożenie jest umiarkowane, wiosną zazwyczaj wystarcza kompost lub mniejsza dawka zbilansowanego nawozu o niższej zawartości azotu, aby rośliny zbytnio się nie wyciągały. Kwitnienie najczęściej trwa od czerwca do października, sadzenie odbywa się zazwyczaj od marca do października w zależności od pogody i dostępności, w przypadku sadzenia jesiennego preferowane jest suche, ciepłe stanowisko. Po pierwszej fali kwitnienia często skraca się łodygi o około jedną trzecią, co sprzyja dalszemu rozgałęzianiu i nowym kwiatom, główne cięcie zazwyczaj pozostawia się na koniec zimy lub wczesną wiosnę. Ściółka powinna być lekka i raczej mineralna, na przykład żwir przy szyjce korzeniowej, który nie zatrzymuje wilgoci. Do uprawy w pojemniku nadaje się głębszy pojemnik o pojemności co najmniej 20–30 l z warstwą drenażową i bardziej mineralnym podłożem, zimą ważne jest ograniczenie przemoczenia i ochrona bryły korzeniowej przed gwałtownym przemarznięciem. Mrozoodporność dojrzałych roślin podaje się najczęściej w przybliżeniu -20 do -23 °C, według niektórych źródeł nawet około -25 °C, przy czym decydujące jest suche zimowe stanowisko. Początkującym sprawdza się sadzenie na podwyższonej grządce lub przy ścianie, gdzie jest cieplej i suchiej. Z chorób może pojawić się mączniak i plamistość liści przy zagęszczeniu, przy przemoczeniu zgnilizna korzeni, ze szkodników mszyce i czasem ślimaki u młodych roślin. Zalecane rozstawy to 50–60 cm, co odpowiada około 3–4 roślinom na m².

Autor: Krystyna | Rewizja: 26.01.2026