Gaura Lindheimera 'Siskiyou Pink' Gaura lindheimeri 'Siskiyou Pink'

Opis szczegółowy produktu

Gaura Lindheimera 'Siskiyou Pink' - bylina z rodziny wiesiołkowatych, pochodząca z południa USA, gdzie zasiedla suche prerie i piaszczyste skraje lasów. Odmiana 'Siskiyou Pink' należy do tych, które na szerszą skalę udostępniły gaurę do uprawy ogrodowej. Według specjalistycznych źródeł ogrodniczych została wprowadzona do obrotu w 1994 roku przez szkółkę Siskiyou Rare Plant Nursery w Medford w stanie Oregon, wiąże się ją z hodowcą Baldassare Mineo i powstała jako różowo kwitnąca odmiana wyselekcjonowana z siewki białej gaury. Tworzy kępę wąskich, lancetowatych liści, a młode przyrosty mogą mieć winny odcień. W ciągu lata wyrastają cienkie, rozgałęzione pędy z wiechowatymi kwiatostanami. Pojedyncze kwiaty mają około 2–3 cm średnicy, są czteropłatkowe i mają długie, wyraźnie wystające pręciki. Kwiaty są różowe, często z ciemniejszymi pąkami, dzięki czemu kwiatostany sprawiają delikatnie warstwowe wrażenie. Kwiaty dostarczają nektaru owadom zapylającym, a lekki pokrój sprawdza się jako element „przeplatający” byliny i trawy ozdobne. Dobrze komponuje się na przykład z szałwiami, rudbekiami, krwawnikami i perowskią. W naszych warunkach klimatycznych wysokość w okresie kwitnienia wynosi najczęściej około 60–100 cm, a szerokość 60–90 cm. Na cieplejszych stanowiskach i w żyźniejszej glebie roślina może być wyższa, na suchszych rabatach przeciwnie – bardziej zwarta. Kwiatostany nadają się również na kwiat cięty, zapach jest niewyraźny. Odmiana uchodzi za jedną z bardziej odpornych kolorowych gaur, mimo to jest z natury krótkowieczna i w dobrych warunkach może się nieznacznie wysiewać.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, w ciepłym, przewiewnym mikroklimacie i w miejscu osłoniętym, gdzie długie pędy kwiatowe rzadziej się łamią, a kwitnienie trwa dłużej. Podstawą sukcesu jest gleba przepuszczalna z doskonałym drenażem, ponieważ zimowe przemoczenie częściej niż mróz bywa przyczyną strat. Sprawdza się podłoże piaszczysto-gliniaste z domieszką żwiru o pH około 6,5–7,8. Podlewanie jest ważne po posadzeniu i podczas długotrwałej suszy. Po ukorzenieniu odporność na suszę jest dobra, a nadmiar wody zwiększa ryzyko gnicia korzeni. Nawożenie powinno być umiarkowane – wiosną zwykle wystarcza kompost lub mniejsza dawka zrównoważonego nawozu o niższej zawartości azotu, aby rośliny niepotrzebnie się nie wyciągały. Kwitnienie trwa najczęściej od czerwca do października. Sadzenie wykonuje się zazwyczaj od marca do października, w zależności od pogody i dostępności, a przy sadzeniu jesiennym korzystne jest suche, ciepłe stanowisko. Po pierwszej fali kwitnienia często skraca się pędy mniej więcej o jedną trzecią, co pobudza dalsze rozgałęzianie i tworzenie nowych kwiatów. Główne cięcie pozostawia się zwykle na koniec zimy lub wczesną wiosnę. Ściółka powinna być lekka i raczej mineralna, na przykład żwir przy szyjce korzeniowej, który nie zatrzymuje wilgoci. Do uprawy w pojemniku odpowiednie jest głębsze naczynie o pojemności co najmniej 20–30 l z warstwą drenażową i bardziej mineralnym podłożem. Zimą ważne jest ograniczenie przemoczenia i ochrona bryły korzeniowej przed silnym przemarznięciem. Mrozoodporność dojrzałych roślin podaje się najczęściej na około -20 do -23 °C, w niektórych źródłach nawet do około -25 °C, przy czym decydujące jest suche stanowisko zimą. Początkującym ogrodnikom sprawdza się sadzenie na podwyższonej rabacie lub przy murze, gdzie jest cieplej i suszej. Z chorób przy zbyt gęstym nasadzeniu może pojawić się mączniak prawdziwy i plamistości liści, przy przemoczeniu gnicie korzeni, ze szkodników mszyce, a na młodych roślinach czasem ślimaki. Zalecana rozstawa wynosi 50–60 cm, co odpowiada około 3–4 roślinom na m².

Autor: Kristýna | Rewizja: 26.01. 2026