Gaura lindheimeri 'Rosy Jane' - Gaura lindheimeri 'Rosy Jane' Gaura lindheimeri 'Rosy Jane'

Opis szczegółowy produktu

Gaura lindheimeri 'Rosy Jane' - obecnie często określana jako Oenothera lindheimeri, pochodzi z południa USA, gdzie naturalnie występuje w Teksasie i Luizjanie na otwartych preriach i w rzadkich borach sosnowych, zazwyczaj na lekkich, dobrze przepuszczalnych glebach. Odmiana 'Rosy Jane' to klon oznaczany również jako 'Harrosy'. Powstała jako spontaniczna mutacja rośliny 'Siskiyou Pink' i została wyselekcjonowana w 2006 roku w Hardy’s Plants w Whitchurch w Wielkiej Brytanii, ochrona odmiany jest związana z patentem PP22290. W warunkach Republiki Czeskiej tworzy luźną kępę zazwyczaj o wysokości 60–80 cm i szerokości 50–70 cm. Liście są wąskie do lancetowatych, w fazie rozwoju często z winnoczerwonym odcieniem, później zielone, na delikatnych łodygach wydają się „przezroczyste”. Od czerwca do października na końcach pędów stopniowo otwierają się kwiaty o średnicy około 2–3 cm, czteropłatkowe, z wyraźnie wystającymi pręcikami. Z ciemniejszych pąków przechodzi do koloru białego z różową obwódką, dzięki czemu na jednej roślinie występują jednocześnie różne fazy wybarwienia. Roślina dostarcza nektaru zapylaczom, kwiatostany nadają się również do wazonu, zapach jest niewyraźny. Na rabatach dobrze komponuje się z trawami ozdobnymi, szałwiami, jeżówkami i perovskią, ponieważ jej cienkie łodygi uzupełniają strukturę nasadzeń bez optycznego zagęszczenia.

Uprawa: Najlepiej rośnie na pełnym słońcu w ciepłym, przewiewnym mikroklimacie i w miejscu osłoniętym, gdzie długie pędy kwiatowe mniej się łamią, a kwitnienie trwa dłużej. Podstawą sukcesu jest przepuszczalna gleba z doskonałym drenażem, ponieważ zimowe przemoczenie jest częstszą przyczyną strat niż mróz; sprawdza się podłoże piaszczysto-gliniaste z dodatkiem żwiru i pH około 6,5–7,8. Podlewanie jest ważne po posadzeniu i podczas długotrwałej suszy, po ukorzenieniu odporność na suszę jest dobra, a nadmiar wody zwiększa ryzyko gnicia korzeni. Nawożenie jest umiarkowane, wiosną zazwyczaj wystarcza kompost lub mniejsza dawka zbilansowanego nawozu o niższej zawartości azotu, aby rośliny zbytnio się nie wyciągały. Kwitnienie najczęściej trwa od czerwca do października, sadzenie odbywa się zazwyczaj od marca do października w zależności od pogody i dostępności, w przypadku sadzenia jesiennego preferowane jest suche, ciepłe stanowisko. Po pierwszej fali kwitnienia często skraca się łodygi o około jedną trzecią, co sprzyja dalszemu rozgałęzianiu i nowym kwiatom, główne cięcie zazwyczaj pozostawia się na koniec zimy lub wczesną wiosnę. Ściółka powinna być lekka i raczej mineralna, na przykład żwir przy szyjce korzeniowej, który nie zatrzymuje wilgoci. Do uprawy w pojemniku nadaje się głębszy pojemnik o pojemności co najmniej 20–30 l z warstwą drenażową i bardziej mineralnym podłożem, zimą ważne jest ograniczenie przemoczenia i ochrona bryły korzeniowej przed gwałtownym przemarznięciem. Mrozoodporność dojrzałych roślin podaje się najczęściej w przybliżeniu -20 do -23 °C, według niektórych źródeł nawet około -25 °C, przy czym decydujące jest suche zimowe stanowisko. Początkującym sprawdza się sadzenie na podwyższonej grządce lub przy ścianie, gdzie jest cieplej i suchiej. Z chorób może pojawić się mączniak i plamistość liści przy zagęszczeniu, przy przemoczeniu zgnilizna korzeni, ze szkodników mszyce i czasem ślimaki u młodych roślin. Zalecane rozstawy to 50–60 cm, co odpowiada około 3–4 roślinom na m².

Autor: Krystyna | Rewizja: 26.01.2026