Gipsówka mieszańcowa 'Rosenschleier' Gypsophila × hybr. 'Rosenschleier'

Opis szczegółowy produktu

Gipsówka mieszańcowa 'Rosenschleier' - płożąca gipsówka z rodziny goździkowatych, wyselekcjonowana z górskich populacji gatunku, który naturalnie rośnie w szczelinach skał, na piargach i suchych zboczach o wapiennym podłożu. Tworzy gęste, poduchowate kępy o delikatnie przewieszających się pędach. Dorosła roślina osiąga zwykle 10–20 cm wysokości i 30–45 cm szerokości, dzięki czemu ładnie obrysowuje kamienie i obrzeże rabaty. Liście są drobne, wąskie do lancetowatych, zielone z szaroniebieskim nalotem i w czasie suszy zachowują zwartą strukturę. W maju i czerwcu nad kępą pojawiają się luźne, rozgałęzione kwiatostany z kwiatkami o średnicy około 1 cm. Kwiatki często otwierają się niemal białe, a w trakcie kwitnienia nabierają delikatnie różowego odcienia. Zwykle nie mają wyraźnego zapachu. Główna fala kwitnienia przypada na przełom wiosny i lata i często trwa jeszcze w lipcu, zwłaszcza przy regularnym usuwaniu przekwitłych pędów. Kwiaty sprawdzają się w delikatnych kompozycjach, na kwiat cięty i do suszenia. Przyciągają owady zapylające, a przy tym nie sprawiają wrażenia ciężkich. Roślina zawiera saponiny, dlatego uznaje się ją za lekko trującą po spożyciu. W kompozycjach dobrze komponuje się z rozchodnikami, macierzankami, posłonkami, niskimi kostrzewami lub goździkami oraz ze żwirem, z którymi tworzy jasne obrzeże.

Uprawa: Najlepiej sprawdza się pełne słońce lub bardzo jasny półcień oraz osłonięte stanowisko, na którym liście szybko obsychają po deszczu. Kluczowa jest gleba przepuszczalna z domieszką piasku i żwiru. Na cięższych glebach stosuje się podwyższoną rabatę i drenaż. Domieszka wapienia przesuwa odczyn w kierunku obojętnego do zasadowego, a odpowiednie pH wynosi około 6,8–8,2. Sadzonki gipsówki 'Rosenschleier' uprawiane w pojemnikach zazwyczaj dobrze się przyjmują. Rośliny w pojemnikach sadzi się od marca do października w rozstawie 30–35 cm, co odpowiada około 8–11 roślinom na m². Po posadzeniu utrzymuje się równomierne podlewanie. Po ukorzenieniu odmiana zwykle dobrze znosi okresowe przesuszenie, bardziej wrażliwa jest natomiast na zimowe przemoczenie. Nawożenie ogranicza się do niewielkiej dawki kompostu lub nawozu o niskiej dawce wiosną, ponieważ duża ilość azotu prowadzi do miękkiego wzrostu. Po kwitnieniu usuwa się kwiatostany i skraca część pędów, aby kępa się zagęściła. Wiosną wycina się suche fragmenty. Ściółka ze żwiru utrzymuje szyjkę korzeniową w suchości i ogranicza zaparzanie zimą. W pojemniku stosuje się podłoże mineralne z warstwą drenażową, a pojemnik pozostawia się w miejscu osłoniętym przed zimowym deszczem. Mrozoodporność w warunkach Polski wynosi zwykle około -25 °C, a największym zagrożeniem jest połączenie mrozu z trwale mokrą glebą. Spośród chorób na ciężkich glebach może wystąpić zgnilizna korzeni, a w zbyt gęstym nasadzeniu mączniak prawdziwy. Ze szkodników na młodych pędach pojawiają się mszyce.

Autor: Kristýna | Rewizja: 08.01. 2026