Glicynia 'Eranthema' Glicynia 'Eranthema'

Opis szczegółowy produktu

Glicynia 'Eranthema' - starsza odmiana glicynii japońskiej, która w europejskich katalogach jest zazwyczaj podawana jako Wisteria floribunda 'Eranthema', podczas gdy część baz danych zalicza ją do mieszańców Wisteria × valderi. Dla praktyki ogrodniczej istotny jest jej wygląd i zachowanie w ogrodzie: jest to silnie rosnąca, zrzucająca liście odmiana o prawoskrętnych, pnących pędach, z młodymi liśćmi o brązowym wybarwieniu, a później z soczyście zielonym, nieparzystopierzastym ulistnieniem. Od maja do czerwca wytwarza smukłe, zwisające grona w odcieniach liliowopurpurowym do niebieskofioletowego, zazwyczaj o długości 20–30 cm, u starszych i dobrze ukorzenionych roślin nawet dłuższe. Kwiaty sprawiają wrażenie lekkich i zwiewnych, po przekwitnięciu mogą tworzyć się aksamitnie owłosione zielone strąki, które są ozdobne, ale niejadalne. Po dziesięciu latach osiąga około 4,5–5 m wysokości, w wieku dorosłym, przy podparciu, może dorosnąć do około 6–8 m, przy czym szerokość pokroju wynosi zazwyczaj około 0,75–1 m, w zależności od cięcia i sposobu prowadzenia. Odmiana sprawdza się na pergolach, altanach, słupach oraz na ciepłych ścianach domów, gdzie grona kwiatów wyróżniają się na tle tynku i drewna. Dobrze komponuje się z powojami kwitnącymi latem, z różami przy konstrukcjach pnących lub z prostą architekturą, która pozwoli wyeksponować jej zwiewny pokrój. Podobnie jak inne glicynie, jest miododajna, ale nasiona i strąki nie nadają się do spożycia.

Uprawa: Glicynia potrzebuje do wzrostu mocnego wsparcia, należy liczyć się z tym, że za kilka lat może osiągnąć 10 metrów. Sadzi się w ciepłym i słonecznym miejscu. Przez pierwsze 2 do 3 lata otaczamy glicynię szczególną troską, regularnie nawozimy i podlewamy, w połowie lata ważne jest nawożenie nawozem z potasem, aby tkanki jesienią dojrzały. Na zimę zaleca się w pierwszych latach przykryć roślinę gałęziami iglastymi. W surowe zimy może przemarznąć, ale zazwyczaj ponownie odbija. Przed sadzeniem zanurzyć doniczkę z rośliną w naczyniu z wodą, aż do całkowitego nasiąknięcia. Kopiemy dół o wymiarach 40x40x40 cm, na dno dajemy 10 cm warstwę dobrze rozłożonego obornika lub kompostu i sadzimy. Sadzić o 1-2 cm głębiej, niż rosła pierwotnie. Posadzić co najmniej 30 cm od ściany lub innej rośliny. Cięcie: Glicynie wymagają regularnego cięcia, bez niego zaczęłyby kwitnąć nawet po 15 latach. Przy sadzeniu skracamy główny pęd na 50-70 cm, pędy boczne skracamy do 3 pąków. W okresie wegetacji, gdy boczne jednoroczne pędy osiągną 25 cm, uszczykujemy je za 3. do 4. liściem (krótszych niż 15 cm nie skracamy). Główny pęd niech rośnie! Gdy pędy wyrosłe z bocznych skróconych jednorocznych pędów osiągną długość 25 cm, uszczykujemy je za 5. do 6. liścia, krótsze zostawiamy. Cięcie letnie powtarzamy jeszcze dwukrotnie, gdy uszczyknięte pędy osiągną 15 do 20 cm. Główny pęd niech rośnie! Drugi rok wczesną wiosną, gdy nie grożą przymrozki, przycinamy pędy wyrosłe w ubiegłym roku za 5. do 6. pąkiem, krótszych gałązek nie przycinamy. Terminalu nie przycinamy wcale. W trakcie wegetacji, gdy boczne jednoroczne pędy osiągną 25 cm, uszczknij je za 3. do 4. liściem. Powtarzamy to, jeśli młode pędy osiągną 25 cm. Głównego młodego pędu nie przycinamy. Trzeci rok po posadzeniu powinny na bocznych gałęziach znajdować się pąki kwiatowe na dwuletnim drewnie ubiegłorocznych pędów. Gdy wydłużające pędy są długie i silne, skracamy je wczesną wiosną za 5. do 6. pąkiem, wszystkie pozostałe pod głównym pędem skracamy za 3. do 4. pąkiem, krótsze i słabsze pędy, które rosną ukośnie i poziomo, zostawiamy, na tych gałązkach tworzą się pąki kwiatowe. Latem ponownie uszczkujemy młode pędy, które przekroczą 25 cm. W kolejnych latach powojnik zazwyczaj nie wymaga już cięcia, zwiększone tworzenie pędów kwiatowych osłabi wzrost. Gdy terminal przekroczy wymaganą wysokość, należy go związać w pozycji poziomej. U starszych roślin jedynie cięcie pielęgnacyjne zapobiega niepożądanemu wzrostowi.

Autor: Nikol | Rewizja: 2026.03.16