Glicynia chińska 'Texas White' Wisteria sinensis 'Texas White'

Opis szczegółowy produktu

Glicynia chińska 'Texas White' - białokwiatowa odmiana chińskiego gatunku pochodzącego ze środkowych Chin, gdzie forma naturalna porasta widne skraje lasów i zarośla. Jest pnączem zrzucającym liście na zimę, owija się lewoskrętnie i z wiekiem tworzy mocne, stopniowo grubiejące drewno. W naszych warunkach klimatycznych dorasta zwykle do 6–10 m wysokości i 3–6 m szerokości, zależnie od stanowiska i sposobu prowadzenia. Liście są nieparzystopierzaste, złożone z 9–13 listków, podczas rozwoju delikatnie brązowawe, w sezonie intensywnie zielone, a jesienią żółte. Kwitnie wcześnie, zwykle w kwietniu i maju, często jeszcze przed rozwojem liści. Wydaje gęste, zwisające grona długości około 20–30 cm z motylkowymi kwiatami, które otwierają się niemal jednocześnie i tworzą zwarte białe kaskady. Kwiaty chętnie odwiedzają pszczoły i trzmiele, a w ciepłe lata może pojawić się słabsze powtórne kwitnienie. Po przekwitnieniu tworzą się wąskie, aksamitnie owłosione strąki, często utrzymujące się do zimy. Wszystkie części rośliny są trujące, najbardziej nasiona. W kompozycjach sprawdza się na pergolach, łukach i solidnych ścianach, a przy starannym prowadzeniu można z niej uformować także drzewko pienne o parasolowatej koronie.

Uprawa: Glicynia potrzebuje do wzrostu mocnej podpory, należy liczyć się z tym, że w ciągu kilku lat może dorosnąć do 10 metrów. Sadzi się ją w ciepłym i słonecznym miejscu. Przez pierwsze 2–3 lata glicyniom poświęca się szczególną uwagę, regularnie się je nawozi i podlewa, a w połowie lata ważne jest zasilenie nawozem z potasem, aby tkanki jesienią dojrzały. Na zimę w pierwszych latach zaleca się okrycie rośliny gałązkami iglaków. W surowe zimy może przemarznąć, ale zwykle ponownie odrasta. Przed posadzeniem doniczkę z rośliną zanurza się w naczyniu z wodą, aż bryła korzeniowa dokładnie nasiąknie. Wykopuje się dół o wymiarach 40x40x40 cm, na dno wkłada się 10-centymetrową warstwę dobrze rozłożonego obornika lub kompostu i sadzi roślinę. Sadzi się ją o 1–2 cm głębiej, niż rosła wcześniej, co najmniej 30 cm od ściany lub innej rośliny. Cięcie: glicynie wymagają regularnego cięcia, bez niego mogłyby zakwitnąć nawet dopiero po 15 latach. Przy sadzeniu pęd główny skraca się do 50–70 cm, a pędy boczne przycina na 3 pąki. W okresie wegetacji, gdy boczne pędy jednoroczne osiągną 25 cm, uszczykuje się je za 3. lub 4. liściem (pędów krótszych niż 15 cm się nie skraca). Przyrostu głównego się nie skraca. Gdy przyrosty wyrastające z bocznych skróconych pędów jednorocznych osiągną długość 25 cm, uszczykuje się je za 5. lub 6. liściem, krótsze się pozostawia. Letnie cięcie powtarza się jeszcze dwukrotnie, gdy uszczyknięte pędy osiągną 15–20 cm. Przyrost główny pozostawia się bez cięcia. W drugim roku przedwiośniem, gdy nie grożą już przymrozki, pędy wyrosłe w poprzednim roku przycina się za 5. lub 6. pąkiem, krótszych gałązek się nie tnie. Pędu przewodnika nie przycina się wcale. W okresie wegetacji, gdy boczne pędy jednoroczne osiągną 25 cm, uszczykuje się je za 3. lub 4. liściem. Czynność tę powtarza się, gdy przyrosty ponownie osiągną 25 cm. Przyrost główny pozostawia się bez cięcia. W trzecim roku po posadzeniu na gałęziach bocznych powinny już być pąki kwiatowe na dwuletnim drewnie zeszłorocznych pędów. Gdy pędy przedłużające są długie i silne, skraca się je przedwiośniem za 5. lub 6. pąkiem, wszystkie pozostałe poniżej pędu głównego skraca się za 3. lub 4. pąkiem, a krótsze i słabsze pędy rosnące ukośnie i poziomo pozostawia się, ponieważ to na tych gałązkach tworzą się pąki kwiatowe. Latem ponownie uszczykuje się przyrosty przekraczające 25 cm. W kolejnych latach glicynia zwykle nie wymaga już cięcia, gdyż obfite tworzenie gałązek kwiatowych osłabia wzrost. Gdy przewodnik przekroczy pożądaną wysokość, przywiązuje się go w położeniu poziomym. U starszych roślin już tylko cięciem utrzymującym ogranicza się niepożądany wzrost.

Autor: Nikol | Rewizja: 11.11.2025