Glicynia chińska Wisteria sinensis

Opis szczegółowy produktu

Glicynia chińska - to pochodzące z Chin pnącze o liściach opadających na zimę, znane z przepięknych kwiatów, których nie powinno zabraknąć w żadnym ogrodzie. W optymalnych warunkach może dorastać do 9–12 m. Tworzy długie, zwisające grona, które pojawiają się na końcach pędów wiosną, jeszcze przed rozwojem liści. Grona są pełne wyrazistych kwiatów, zwykle w kolorze fioletowym, różowym lub białym. Pojedyncze kwiaty mają charakterystyczny kształt motylkowy, przypominający łódeczkę, i intensywnie pachną. Kwiaty Wisteria sinensis tworzą niepowtarzalne, zachwycające kaskady. Ich widok zapiera dech w piersiach, zwłaszcza gdy roślina kwitnie obficie. Kwiaty są atrakcyjne nie tylko dla ludzkiego oka, lecz także przyciągają wiele owadów zapylających, takich jak pszczoły, motyle i trzmiele, co sprzyja bioróżnorodności w ogrodzie. Liście Wisteria sinensis są skrętoległe, złożone z 9–13 eliptycznych listków, które tworzą bujną, gęstą zieloną masę. Wszystkie części rośliny, zwłaszcza nasiona, są trujące. Sprawdza się na pergolach, łukach i mocnych drutach przy ciepłych murach, można ją też prowadzić przy mocnym palu w formie niskiego „drzewka”. W kompozycjach dobrze łączy się z różami, hortensjami i trawami ozdobnymi. W porównaniu z glicynią kwiecistą ma zwykle krótsze grona, kwitnie jednak wcześniej i jednocześnie, co sprzyja mniejszym konstrukcjom.

Uprawa: Glicynia potrzebuje do wzrostu mocnej podpory, należy liczyć się z tym, że w ciągu kilku lat może osiągnąć 10 m. Sadzi się ją w ciepłym i słonecznym miejscu. Przez pierwsze 2–3 lata glicynia wymaga szczególnej opieki: regularnego nawożenia i podlewania, a w połowie lata ważne jest zasilenie nawozem z potasem, aby tkanki dojrzały przed jesienią. Na zimę w pierwszych latach zaleca się okrycie rośliny gałązkami iglaków. W mroźne zimy może przemarznąć, ale zwykle ponownie odbija. Przed posadzeniem doniczkę z rośliną zanurza się w pojemniku z wodą, aż bryła korzeniowa dokładnie nasiąknie. Wykopuje się dół o wymiarach 40x40x40 cm, na dno wykłada 10-centymetrową warstwę dobrze rozłożonego obornika lub kompostu i sadzi roślinę. Sadzi się ją o 1–2 cm głębiej, niż rosła wcześniej, co najmniej 30 cm od ściany lub innej rośliny. Cięcie: Glicynie wymagają regularnego cięcia, bez niego mogłyby zakwitnąć nawet dopiero po 15 latach. Przy sadzeniu pęd główny skraca się do 50–70 cm, a pędy boczne przycina na 3 pąki. W okresie wegetacji, gdy jednoroczne pędy boczne osiągną 25 cm, uszczykuje się je za 3.–4. liściem (pędów krótszych niż 15 cm się nie skraca). Przyrostu głównego się nie skraca. Gdy pędy wyrastające z bocznych, skróconych pędów jednorocznych osiągną długość 25 cm, uszczykuje się je za 5.–6. liściem, krótsze pozostawia się. Cięcie letnie powtarza się jeszcze dwukrotnie, gdy uszczyknięte pędy osiągną 15–20 cm. Przyrost główny pozostawia się bez cięcia. W drugim roku, przedwiośniem, gdy nie grożą już przymrozki, pędy wyrosłe w poprzednim roku przycina się za 5.–6. pąkiem, krótszych gałązek się nie tnie. Pędu przewodnika nie tnie się wcale. W okresie wegetacji, gdy jednoroczne pędy boczne osiągną 25 cm, uszczykuje się je za 3.–4. liściem. Powtarza się to, ilekroć przyrosty osiągną 25 cm. Przyrost główny pozostawia się bez cięcia. W trzecim roku po posadzeniu na gałęziach bocznych powinny pojawić się pąki kwiatowe na dwuletnim drewnie zeszłorocznych pędów. Jeśli pędy przedłużające są długie i silne, przedwiośniem skraca się je za 5.–6. pąkiem, wszystkie pozostałe poniżej pędu głównego skraca się za 3.–4. pąkiem, a krótsze i słabsze pędy rosnące ukośnie i poziomo pozostawia się, ponieważ na tych gałązkach tworzą się pąki kwiatowe. Latem ponownie uszczykuje się przyrosty przekraczające 25 cm. W kolejnych latach glicynia zwykle nie wymaga już cięcia, ponieważ zwiększone tworzenie gałązek kwiatonośnych osłabia wzrost. Gdy pęd przewodnik przekroczy pożądaną wysokość, przywiązuje się go w pozycji poziomej. U starszych roślin już tylko cięciem utrzymującym ogranicza się niepożądany wzrost.

Autor: Nikol | Rewizja: 11.11.2025